The Adventures of Pinocchio — Page 3

เขาได้รับเงินให้บ่นทั้งวันทั้งคืน"

He is paid to grumble all day long."

"แล้วแม่ของฉันล่ะ?"

"And my mother?"

"แม่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น" พวกเด็กซนตอบ

"Mothers don't know anything," answered those scamps.

"รู้ไหมว่าฉันจะทำอะไร?" พิน็อคคิโอพูด "ด้วยเหตุผลบางอย่างของฉัน ฉันก็อยากเห็นฉลามตัวนั้นเหมือนกัน แต่ฉันจะไปหลังเลิกเรียน ฉันสามารถเห็นมันตอนนั้นได้เหมือนกับตอนนี้"

"Do you know what I'll do?" said Pinocchio. "For certain reasons of mine, I, too, want to see that Shark; but I'll go after school. I can see him then as well as now."

"เจ้าคนโง่น่าสงสาร!" เด็กคนหนึ่งร้องขึ้น "แกคิดว่าปลาขนาดนั้นจะยืนรอแกอยู่หรือ? มันหันหัวแล้วก็ว่ายหนีไป ไม่มีใครรู้เรื่องอีกเลย"

"Poor simpleton!" cried one of the boys. "Do you think that a fish of that size will stand there waiting for you? He turns and off he goes, and no one will ever be the wiser."

"จากที่นี่ไปถึงชายฝั่งใช้เวลานานแค่ไหน?" หุ่นมาริโอเน็ตถาม "หนึ่งชั่วโมงไปกลับ"

"How long does it take from here to the shore?" asked the Marionette. "One hour there and back."

"งั้นก็ดี มาดูกันว่าใครไปถึงก่อน!" พิน็อคคิโอร้องขึ้น

"Very well, then. Let's see who gets there first!" cried Pinocchio.

เมื่อได้สัญญาณ กองทหารน้อยพร้อมหนังสือใต้แขก็วิ่งตัดทุ่งนา พิน็อคคิโอนำหน้า วิ่งราวกับมีปีก ส่วนคนอื่นๆ วิ่งตามให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

At the signal, the little troop, with books under their arms, dashed across the fields. Pinocchio led the way, running as if on wings, the others following as fast as they could.

ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาหันมองไปข้างหลัง และเมื่อเห็นผู้ที่ตามมาหน้าแดงและเหนื่อยล้า ลิ้นห้อยออกมา เขาก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน เด็กน่าสงสาร! ถ้าเขารู้ในตอนนั้นว่าสิ่งน่าสะพรึงกลัวอะไรบ้างที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขาเพราะความดื้อรั้นของเขา!

Now and again, he looked back and, seeing his followers hot and tired, and with tongues hanging out, he laughed out heartily. Unhappy boy! If he had only known then the dreadful things that were to happen to him on account of his disobedience!