The Adventures of Pinocchio — Page 7

สัตว์ประหลาดไล่ทันเขา และหุ่นไม้ก็พบว่าตัวเองอยู่ระหว่างแถวของฟันขาวเป็นประกาย

The monster overtook him and the Marionette found himself in between the rows of gleaming white teeth.

แต่เป็นเพียงชั่วขณะเท่านั้น เพราะปลาฉลามหายใจเข้าลึกๆ และขณะที่มันหายใจ มันก็ดูดหุ่นไม้เข้าไปได้อย่างง่ายดายราวกับดูดไข่ฟอง

Only for a moment, however, for the Shark took a deep breath and, as he breathed, he drank in the Marionette as easily as he would have sucked an egg.

จากนั้นมันก็กลืนเขาลงไปอย่างรวดเร็วจนพิน็อกคิโอตกลงสู่ท้องของปลาและนอนหมดสติอยู่นานครึ่งชั่วโมง

Then he swallowed him so fast that Pinocchio, falling down into the body of the fish, lay stunned for a half hour.

เมื่อเขาฟื้นคืนสติ หุ่นไม้จำไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

When he recovered his senses the Marionette could not remember where he was.

รอบข้างเขามืดมิดไปหมด มืดลึกและมืดดำจนชั่วขณะหนึ่งเขานึกว่าตัวเองสอดหัวเข้าไปในขวดหมึก

Around him all was darkness, a darkness so deep and so black that for a moment he thought he had put his head into an inkwell.

เขาฟังอยู่สักครู่แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

He listened for a few moments and heard nothing.

ครั้งคราวลมเย็นก็พัดมาปะทะใบหน้าเขา

Once in a while a cold wind blew on his face.

ในตอนแรกเขาไม่เข้าใจว่าลมนั้นมาจากไหน แต่สักพักเขาก็รู้ว่ามันมาจากปอดของสัตว์ประหลาด

At first he could not understand where that wind was coming from, but after a while he understood that it came from the lungs of the monster.

ฉันลืมบอกไปว่าปลาฉลามตัวนั้นเป็นโรคหืด ดังนั้นทุกครั้งที่มันหายใจจึงดูเหมือนมีพายุพัดกระหน่ำ

I forgot to tell you that the Shark was suffering from asthma, so that whenever he breathed a storm seemed to blow.

พิน็อกคิโอพยายามทำตัวเองให้กล้าในตอนแรก แต่พอเขามั่นใจแล้วว่าตัวเองอยู่ในท้องของปลาฉลามจริงๆ เขาก็ระเบิดร้องไห้คร่ำครวญ

Pinocchio at first tried to be brave, but as soon as he became convinced that he was really and truly in the Shark's stomach, he burst into sobs and tears.

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" เขาร้องตะโกน "โอ้ น่าสงสารฉันเหลือเกิน! ไม่มีใครมาช่วยฉันเลยหรือ?"

"Help! Help!" he cried. "Oh, poor me! Won't someone come to save me?"

"ใครเล่าจะช่วยเธอได้ เด็กน้อยผู้น่าสงสาร?" เสียงหยาบกระด้างกล่าว เหมือนเสียงกีตาร์ที่เล่นเพี้ยน

"Who is there to help you, unhappy boy?" said a rough voice, like a guitar out of tune.

"ใครกำลังพูดอยู่?" พิน็อกคิโอถามด้วยความหวาดกลัวจนตัวแข็ง

"Who is talking?" asked Pinocchio, frozen with terror.