The Adventures of Pinocchio — Page 1

ในที่สุดพิน็อคคิโอก็เลิกเป็นหุ่นเชิดและกลายเป็นเด็กชาย

Pinocchio finally ceases to be a Marionette and becomes a boy

"พ่อที่รัก เราได้รับการช่วยเหลือแล้ว!" หุ่นเชิดร้องออกมา

"My dear Father, we are saved!" cried the Marionette.

"สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือไปถึงฝั่ง และนั่นก็ง่ายมาก"

"All we have to do now is to get to the shore, and that is easy."

โดยไม่พูดอีกคำ เขาว่ายน้ำออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามถึงฝั่งให้เร็วที่สุด

Without another word, he swam swiftly away in an effort to reach land as soon as possible.

ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าเจ็ปเปตโตกำลังตัวสั่นและเขย่าเหมือนกับมีไข้สูง

All at once he noticed that Geppetto was shivering and shaking as if with a high fever.

เขาสั่นเพราะกลัวหรือเพราะหนาว? ใครจะรู้?

Was he shivering from fear or from cold? Who knows?

บางทีอาจเป็นทั้งสองอย่างเล็กน้อย

Perhaps a little of both.

แต่พิน็อคคิโอคิดว่าพ่อของเขากำลังกลัว จึงพยายามปลอบใจเขาโดยพูดว่า

But Pinocchio, thinking his father was frightened, tried to comfort him by saying:

"กล้าขึ้นหน่อยนะพ่อ! อีกไม่กี่อึดใจเราจะปลอดภัยบนฝั่งแล้ว"

"Courage, Father! In a few moments we shall be safe on land."

"แต่ฝั่งที่ว่าอยู่ที่ไหนกัน?" ชายแก่ตัวเล็กถามด้วยความกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่พยายามมองเข้าไปในความมืดที่อยู่ไกลออกไป

"But where is that blessed shore?" asked the little old man, more and more worried as he tried to pierce the faraway shadows.

"ฉันมองไปทุกทิศทุกทางแต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากทะเลกับท้องฟ้า"

"Here I am searching on all sides and I see nothing but sea and sky."

"ฉันเห็นฝั่งแล้ว" หุ่นเชิดพูด "จำไว้นะพ่อ ฉันเหมือนแมว ฉันมองเห็นได้ดีกว่าตอนกลางคืนมากกว่าตอนกลางวัน"

"I see the shore," said the Marionette. "Remember, Father, that I am like a cat. I see better at night than by day."

พิน็อคคิโอผู้น่าสงสารแกล้งทำเป็นว่าสงบและพอใจ แต่ความจริงนั้นห่างไกลจากนั้นมาก

Poor Pinocchio pretended to be peaceful and contented, but he was far from that.

เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ แรงกำลังของเขากำลังจะหมดลง และการหายใจของเขาก็ยากขึ้นเรื่อยๆ

He was beginning to feel discouraged, his strength was leaving him, and his breathing was becoming more and more labored.

เขารู้สึกว่าไม่สามารถว่ายต่อไปได้อีกนานแล้ว และฝั่งก็ยังอยู่ไกลออกไป

He felt he could not go on much longer, and the shore was still far away.

เขาว่ายน้ำอีกสองสามครั้ง จากนั้นก็หันไปหาเจ็ปเปตโตและร้องออกมาอย่างอ่อนแรง

He swam a few more strokes. Then he turned to Geppetto and cried out weakly:

"ช่วยด้วยพ่อ! ช่วยด้วย ฉันกำลังจะตายแล้ว!

"Help me, Father! Help, for I am dying!