The Adventures of Pinocchio — Page 4

โจรเจ้าเล่ห์คนนั้นได้ตกอยู่ในความยากจนอย่างสุดขีด และวันหนึ่งเขาถูกบังคับให้ขายหางอันสวยงามของตัวเองเพื่อแลกกับอาหารประทังชีวิต

That sly thief had fallen into deepest poverty, and one day he had been forced to sell his beautiful tail for a bite to eat.

"โอ้ พิน็อกคิโอ" เขาร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "โปรดให้ทานพวกเราด้วยเถิด เราวิงวอนคุณ! พวกเราแก่ เหนื่อยล้า และเจ็บป่วย"

"Oh, Pinocchio," he cried in a tearful voice. "Give us some alms, we beg of you! We are old, tired, and sick."

"เจ็บป่วย!" แมวพูดซ้ำ

"Sick!" repeated the Cat.

"อาดิโอ เพื่อนปลอม!" หุ่นกระบอกตอบ "พวกคุณหลอกฉันครั้งหนึ่งแล้ว แต่จะไม่มีวันจับฉันได้อีกแล้ว"

"Addio, false friends!" answered the Marionette. "You cheated me once, but you will never catch me again."

"เชื่อเราเถิด! วันนี้พวกเราจนและหิวโหยจริงๆ"

"Believe us! Today we are truly poor and starving."

"หิวโหย!" แมวพูดซ้ำ

"Starving!" repeated the Cat.

"ถ้าคุณจน คุณก็สมควรได้รับสิ่งนั้น! จำสุภาษิตโบราณไว้ด้วยที่ว่า: 'เงินที่ขโมยมาไม่เคยออกดอกผล' อาดิโอ เพื่อนปลอม"

"If you are poor; you deserve it! Remember the old proverb which says: 'Stolen money never bears fruit.' Addio, false friends."

"ขอความเมตตาพวกเราด้วย!"

"Have mercy on us!"

"พวกเรา"

"On us."

"อาดิโอ เพื่อนปลอม จำสุภาษิตโบราณไว้ด้วยที่ว่า: 'ข้าวสาลีเลวมักทำให้ขนมปังแย่เสมอ!'"

"Addio, false friends. Remember the old proverb which says: 'Bad wheat always makes poor bread!'"

"อย่าทอดทิ้งพวกเรา"

"Do not abandon us."

"ทอดทิ้งพวกเรา" แมวพูดซ้ำ

"Abandon us," repeated the Cat.

"อาดิโอ เพื่อนปลอม จำสุภาษิตไว้ด้วย: 'ผู้ที่ขโมยเสื้อของเพื่อนบ้าน มักจะตายโดยไม่มีเสื้อของตัวเอง'"

"Addio, false friends. Remember the old proverb: 'Whoever steals his neighbor's shirt, usually dies without his own.'"

พิน็อกคิโอและเจ็ปเปตโตโบกมือลาพวกเขาแล้วเดินทางต่อไปอย่างสงบ หลังจากเดินอีกไม่กี่ก้าว พวกเขาก็เห็นกระท่อมเล็กๆ ที่สร้างด้วยฟางอยู่ที่ปลายถนนยาวใกล้กับกลุ่มต้นไม้

Waving good-by to them, Pinocchio and Geppetto calmly went on their way. After a few more steps, they saw, at the end of a long road near a clump of trees, a tiny cottage built of straw.

"ต้องมีคนอาศัยอยู่ในกระท่อมเล็กๆ นั้นแน่เลย" พิน็อกคิโอพูด "ให้พวกเราไปดูเองเถิด"

"Someone must live in that little hut," said Pinocchio. "Let us see for ourselves."

พวกเขาเดินไปและเคาะประตู

They went and knocked at the door.

"ใครอยู่ที่นั่น?" มีเสียงเล็กๆ ดังมาจากข้างใน

"Who is it?" said a little voice from within.

"พ่อที่ยากจนและลูกชายที่ยากจนกว่า ไม่มีอาหารและไม่มีหลังคาคลุมศีรษะ" หุ่นกระบอกตอบ

"A poor father and a poorer son, without food and with no roof to cover them," answered the Marionette.