The Adventures of Roderick Random — Page 4

แม้ว่าจะไม่มีสิ่งใดดูตลกขบขันและผิดธรรมชาติไปกว่าภาพที่พวกเขาวาด แต่พวกเขาก็ไม่ขาดผู้อุปถัมภ์และผู้ชื่นชม

Although nothing could be more ludicrous and unnatural than the figures they drew, they did not want patrons and admirers;

และโลกก็เริ่มติดเชื้อด้วยจิตวิญญาณของอัศวินพเนจรอย่างแท้จริง

and the world actually began to be infected with the spirit of knight-errantry,

เมื่อเซร์บันเตสได้ใช้งานเสียดสีอันเลียนแบบไม่ได้ชิ้นหนึ่ง ปฏิรูปรสนิยมของมนุษยชาติ

when Cervantes, by an inimitable piece of ridicule, reformed the taste of mankind,

โดยนำเสนอความเป็นอัศวินในมุมมองที่ถูกต้อง และดัดแปลงนิยายโรแมนซ์ให้มีประโยชน์และความบันเทิงมากยิ่งขึ้น

representing chivalry in the right point of view, and converting romance to purposes far more useful and entertaining,

ด้วยการทำให้มันสวมรองเท้าตลก และชี้ให้เห็นความโง่เขลาของชีวิตสามัญ

by making it assume the sock, and point out the follies of ordinary life.

วิธีการเดียวกันนี้ถูกนำไปใช้โดยนักเขียนชาวสเปนและฝรั่งเศสคนอื่น ๆ

The same method has been practised by other Spanish and French authors,

และไม่มีใครประสบความสำเร็จมากกว่ามองซิเออร์ เลอ ซาจ

and by none more successfully than by Monsieur Le Sage,

ผู้ซึ่งในผลงาน การผจญภัยของฆิล บลาส ได้บรรยายถึงความฉ้อโกงและจุดอ่อนของชีวิต ด้วยอารมณ์ขันและความเฉลียวฉลาดอันหาที่สิ้นสุดมิได้

who, in his Adventures of Gil Blas, has described the knavery and foibles of life, with infinite humour and sagacity.

แผ่นกระดาษต่อไปนี้ข้าพเจ้าได้สร้างแบบจากแผนของเขา โดยขอสงวนสิทธิ์ที่จะแตกต่างจากเขาในการดำเนินเรื่อง

The following sheets I have modelled on his plan, taking me liberty, however, to differ from him in the execution,

ในกรณีที่ข้าพเจ้าคิดว่าสถานการณ์เฉพาะของเขานั้นไม่ธรรมดา เกินจริง หรือเป็นเรื่องเฉพาะของประเทศที่ฉากดำเนินอยู่

where I thought his particular situations were uncommon, extravagant, or peculiar to the country in which the scene is laid.

ความอับอายของฆิล บลาส ส่วนใหญ่แล้วเป็นสิ่งที่กระตุ้นความร่าเริงมากกว่าความสงสาร

The disgraces of Gil Blas are, for the most part, such as rather excite mirth than compassion;

เขาหัวเราะเยาะมันด้วยตัวเอง และการเปลี่ยนผ่านของเขาจากความทุกข์ยากไปสู่ความสุข หรืออย่างน้อยก็ความสบาย เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก

he himself laughs at them; and his transitions from distress to happiness, or at least ease, are so sudden,

จนทั้งผู้อ่านไม่มีเวลาสงสารเขา และตัวเขาเองก็ไม่มีเวลาทำความรู้จักกับความทุกข์

that neither the reader has time to pity him, nor himself to be acquainted with affliction.

การกระทำเช่นนี้ ในความเห็นของข้าพเจ้า ไม่เพียงแต่เบี่ยงเบนไปจากความเป็นไปได้เท่านั้น

This conduct, in my opinion, not only deviates from probability,

แต่ยังขัดขวางความโกรธเกรี้ยวอันสูงส่งนั้น ซึ่งควรจะกระตุ้นให้ผู้อ่านต่อต้านนิสัยอันต่ำทรามและชั่วร้ายของโลก

but prevents that generous indignation, which ought to animate the reader against the sordid and vicious disposition of the world.