The Adventures of Tom Sawyer, Complete — Page 3

The boys talked little, and only under their breath, for the time and the place and the pervading solemnity and silence oppressed their spirits.

เด็กชายทั้งสองพูดกันน้อยมาก และพูดเพียงเบาๆ เพราะเวลา สถานที่ และความเงียบขรึมอันแผ่ซ่านไปทั่วนั้นกดทับจิตใจพวกเขา

They found the sharp new heap they were seeking, and ensconced themselves within the protection of three great elms that grew in a bunch within a few feet of the grave.

พวกเขาพบกองดินใหม่ที่นูนแหลมซึ่งกำลังมองหา และซุกตัวอยู่ภายใต้ร่มเงาของต้นเอล์มใหญ่สามต้นที่ขึ้นเป็นกลุ่มห่างจากหลุมศพเพียงไม่กี่ฟุต

Then they waited in silence for what seemed a long time.

จากนั้นพวกเขารอคอยอยู่ในความเงียบเป็นเวลานานดูเหมือนจะไม่รู้จบ

The hooting of a distant owl was all the sound that troubled the dead stillness.

เสียงฮูๆ ของนกฮูกในระยะไกลเป็นเพียงเสียงเดียวที่รบกวนความเงียบสงัดนั้น

Tom's reflections grew oppressive.

ความคิดของทอมเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

He must force some talk.

เขาต้องฝืนพูดอะไรขึ้นมาบ้าง

So he said in a whisper:

เขาจึงกระซิบว่า

"Hucky, do you believe the dead people like it for us to be here?"

"ฮักกี้ แกเชื่อไหมว่าคนตายจะชอบที่เราสองคนมาอยู่ที่นี่"

Huckleberry whispered:

ฮัคเคิลเบอร์รีกระซิบตอบว่า

"I wisht I knowed. It's awful solemn like, _ain't_ it?"

"ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน มันช่างขรึมเขลาน่ากลัวเสียจริงๆ ไม่ใช่เหรอ"

"I bet it is."

"ก็ใช่แหละ"

There was a considerable pause, while the boys canvassed this matter inwardly.

มีความเงียบอยู่นานพอสมควร ขณะที่เด็กชายทั้งสองต่างคิดทบทวนเรื่องนี้อยู่ในใจ

Then Tom whispered:

แล้วทอมก็กระซิบว่า

"Say, Hucky—do you reckon Hoss Williams hears us talking?"

"เฮ้ ฮักกี้ แกคิดว่าฮอสส์ วิลเลียมส์ได้ยินเราคุยกันอยู่ไหม"

"O' course he does. Least his sperrit does."

"ก็ได้ยินสิ อย่างน้อยวิญญาณของเขาก็ได้ยิน"

Tom, after a pause:

ทอมหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

"I wish I'd said Mister Williams. But I never meant any harm. Everybody calls him Hoss."

"ข้าอยากจะพูดว่ามิสเตอร์วิลเลียมส์เสียมากกว่า แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหมิ่นประมาทอะไรหรอก ทุกคนก็เรียกเขาว่าฮอสส์กันทั้งนั้น"

"A body can't be too partic'lar how they talk 'bout these-yer dead people, Tom."

"คนเราจะระมัดระวังมากเกินไปไม่ได้หรอกนะ เวลาพูดถึงคนตายพวกนี้น่ะ ทอม"

This was a damper, and conversation died again.

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศหม่นหมองลง และการสนทนาก็เงียบลงอีกครั้ง

Presently Tom seized his comrade's arm and said:

ในไม่ช้าทอมก็คว้าแขนเพื่อนแล้วพูดว่า

"Sh!"

"ชช!"

"What is it, Tom?" And the two clung together with beating hearts.

"มีอะไรเหรอ ทอม" แล้วทั้งสองก็เกาะกันแน่นด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

"Sh! There 'tis again! Didn't you hear it?"

"ชช! นั่นไง มีอีกแล้ว! แกไม่ได้ยินเหรอ"

"I—"

"ข้า—"

"There! Now you hear it."

"นั่นไง! ตอนนี้แกได้ยินแล้วใช่ไหม"

"Lord, Tom, they're coming!

"ด้วยเถิด ทอม พวกมันมาแล้ว!