The Adventures of Tom Sawyer, Complete — Page 1

The two boys flew on and on, toward the village, speechless with horror.

เด็กชายทั้งสองวิ่งต่อไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าสู่หมู่บ้าน โดยไม่มีคำพูดใดออกมาได้เพราะความสยองขวัญ

They glanced backward over their shoulders from time to time, apprehensively, as if they feared they might be followed.

พวกเขาหันมองไปข้างหลังเหนือบ่าของตนเองเป็นครั้งคราว ด้วยความหวาดระแวง ราวกับกลัวว่าจะมีคนติดตามมา

Every stump that started up in their path seemed a man and an enemy, and made them catch their breath; and as they sped by some outlying cottages that lay near the village, the barking of the aroused watch-dogs seemed to give wings to their feet.

ตอไม้ทุกตอที่โผล่ขึ้นมาขวางหน้าดูเหมือนจะเป็นคนและเป็นศัตรู ทำให้พวกเขาต้องกลั้นหายใจ และเมื่อพวกเขาวิ่งผ่านกระท่อมที่อยู่ห่างไกลซึ่งตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้าน เสียงเห่าของสุนัขเฝ้าบ้านที่ถูกปลุกให้ตื่นดูเหมือนจะทำให้เท้าของพวกเขามีปีก

"If we can only get to the old tannery before we break down!" whispered Tom, in short catches between breaths.

"ถ้าเราไปถึงโรงฟอกหนังเก่าได้ก่อนที่เราจะหมดแรง!" ทอมกระซิบ โดยพูดเป็นช่วงสั้นๆ ระหว่างการหายใจ

"I can't stand it much longer."

"ฉันทนอีกไม่ได้นานแล้ว"

Huckleberry's hard pantings were his only reply, and the boys fixed their eyes on the goal of their hopes and bent to their work to win it.

เสียงหอบหายใจอย่างหนักของฮักเคิลเบอร์รีคือคำตอบเดียวของเขา และเด็กชายทั้งสองก็จับตามองเป้าหมายแห่งความหวังของพวกเขา และมุ่งมั่นทำงานเพื่อบรรลุเป้าหมายนั้น

They gained steadily on it, and at last, breast to breast, they burst through the open door and fell grateful and exhausted in the sheltering shadows beyond.

พวกเขาค่อยๆ เข้าใกล้จนได้ และในที่สุด ทั้งคู่ก็วิ่งเคียงบ่าเคียงไหล่กัน พุ่งทะลุประตูที่เปิดอยู่และล้มตัวลงด้วยความรู้สึกขอบคุณและอ่อนล้าในเงามืดที่ปกป้องพวกเขาอยู่เบื้องหน้า

By and by their pulses slowed down, and Tom whispered:

ไม่นานนัก ชีพจรของพวกเขาก็เต้นช้าลง และทอมก็กระซิบว่า

"Huckleberry, what do you reckon'll come of this?"

"ฮักเคิลเบอร์รี แกคิดว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร?"

"If Doctor Robinson dies, I reckon hanging'll come of it."

"ถ้าหมอโรบินสันตาย ฉันคิดว่าจะต้องมีการแขวนคอแน่ๆ"

"Do you though?"

"แกคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือ?"

"Why, I _know_ it, Tom."

"ก็ ฉันรู้แน่ๆ เลยนะ ทอม"

Tom thought a while, then he said:

ทอมคิดอยู่สักครู่ แล้วก็พูดว่า

"Who'll tell? We?"

"ใครจะเป็นคนบอก? พวกเราหรือ?"

"What are you talking about? S'pose something happened and Injun Joe _didn't_ hang? Why, he'd kill us some time or other, just as dead sure as we're a laying here.

"แกพูดอะไรอยู่นะ? สมมติว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นแล้วอินจัน โจไม่ถูกแขวนคอล่ะ? ก็เขาจะต้องฆ่าพวกเราให้ได้สักวัน แน่นอนพอๆ กับที่เราสองคนนอนอยู่ที่นี่