The Angel in the House — Page 2

แล้วนางก็ถามว่า 'มีอะไรหรือที่รัก? เรื่องชีวิตของอาร์เธอร์ หรือการล่มสลายของเยรูซาเล็ม?'

Then she: 'What is it, Dear? The Life Of Arthur, or Jerusalem's Fall?'

'ไม่ใช่: ตัวเธอผู้อ่อนโยนของฉัน ภรรยาของฉัน และความรักที่เติบโตจากหนึ่งไปสู่ทั้งมวล'

'Neither: your gentle self, my Wife, And love, that grows from one to all.'

และหากฉันประกาศด้วยความซื่อสัตย์ถึงคุณค่าอันล้ำเลิศของสิ่งเหล่านี้

And if I faithfully proclaim Of these the exceeding worthiness,

พวงหรีดแห่งชื่อเสียงอันหวานชื่นที่สุด ก็จะมาลูบไล้หน้าผากของฉัน ดังความหวังของเธอ

Surely the sweetest wreath of Fame Shall, to your hope, my brows caress;

และหากด้วยอานุภาพแห่งการเลือกของฉัน ซึ่งเป็นหัวข้อที่สัมผัสใจที่สุดเท่าที่เคยทำให้เสียงกวีขับขาน

And if, by virtue of my choice Of this, the most heart-touching theme That ever tuned a poet's voice,

ฉันได้มีชีวิตอยู่ ดังที่ฉันกล้าฝันไว้

I live, as I am bold to dream,

เพื่อเป็นความปีติยินดีแก่วันเวลาอีกมากมาย และดับสูญไปในความเงียบงัน

To be delight to many days, And into silence only cease

เมื่อบรรดาผู้ที่ได้แบ่งปันพวงหรีดของตนร่วมกับลอร่าและเบอาตริเช ล้วนสงบนิ่งแล้ว

When those are still, who shared their bays With Laura and with Beatrice,

จินตนาการเถิด ที่รัก ว่านักปราชญ์ทั้งหลายจะค้นพบกลวิธีที่ซับซ้อนลึกซึ้ง

Imagine, Love, how learned men Will deep-conceiv'd devices find,

เกินกว่าเจตนาและความเข้าใจของฉัน ราวกับเป็นกวีโบราณผู้มีจิตใจเรียบง่าย

Beyond my purpose and my ken, An ancient bard of simple mind.

เธอ ผู้หวาน เป็นทั้งเมียน้อย ภรรยา และแรงบันดาลใจของเขา เธอถูกสร้างมาเพื่อเป็นมนุษย์สามัญหรือ?

You, Sweet, his Mistress, Wife, and Muse, Were you for mortal woman meant?

คำสรรเสริญของเธอให้เบาะแสนับร้อยแก่เจตนาทางตำนานปรัมปรา

Your praises give a hundred clues To mythological intent!

และเมื่อแยกความจริงออกจากสัญลักษณ์เช่นนี้ นักอธิบายความก็มองเห็นในตัวเธอ

And, severing thus the truth from trope, In you the Commentators see

โครงร่างที่ซ่อนเร้นของขอบเขตนามธรรม อนาคตแห่งปรัชญา

Outlines occult of abstract scope, A future for philosophy!

แขนของเธออยู่บนของฉัน! นี่คือทุ่งหญ้าที่เราใช้ชีวิตวันแล้ววันเล่า

Your arm's on mine! these are the meads In which we pass our living days;

แม่น้ำเอวอนไหลอยู่ที่นั่น บางครั้งซ่อนอยู่ใต้พงอ้อ บางครั้งก็เปล่งประกายเต็มฝั่งหินกรวด

There Avon runs, now hid with reeds, Now brightly brimming pebbly bays;

นั่นคือเสียงร้องเพลงของลูกๆ เราที่ลอยมาพร้อมเสียงระฆังและเสียงแกะร้อง

Those are our children's songs that come With bells and bleatings of the sheep;

และที่นั่น ในบ้านอังกฤษโพ้น เราเติบโตด้วยอาหารและการหลับนอนของมนุษย์สามัญ

And there, in yonder English home, We thrive on mortal food and sleep!'

นางหัวเราะ เธอภูมิใจเสมอมาเพียงใด ที่รู้สึกว่าเขาภูมิใจในตัวเธอ

She laugh'd. How proud she always was To feel how proud he was of her!

แต่เขากลับเริ่มใจลอย เพราะอารมณ์ของมิวส์เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา

But he had grown distraught, because The Muse's mood began to stir.