The Ballad of the White Horse — Page 5

หญิงงาม ด้วยแสงเพียงดวงเดียว เรามองผ่านสายตาของอัลเฟรด

Lady, by one light only We look from Alfred's eyes,

เรารู้ว่าเขามองเห็นผ่านซากปรักหักพัง

We know he saw athwart the wreck

สัญลักษณ์ที่แขวนอยู่รอบคอของเธอ

The sign that hangs about your neck,

ที่ซึ่งผู้ยิ่งใหญ่กว่าเมลคีเซเดค

Where One more than Melchizedek

สิ้นชีพแล้วแต่ไม่เคยตาย

Is dead and never dies.

ดังนั้นข้าพเจ้าจึงนำบทกวีเหล่านี้มาให้เธอ ผู้นำกางเขนมาสู่ข้าพเจ้า

Therefore I bring these rhymes to you Who brought the cross to me,

เพราะบนตัวเธอที่ลุกโชนอย่างไร้ที่ติ ข้าพเจ้าเห็นสัญลักษณ์ที่กุธรุมเห็น

Since on you flaming without flaw I saw the sign that Guthrum saw

เมื่อเขาปล่อยให้เรือแห่งความเกรงขามแตกสลาย

When he let break his ships of awe,

และวางความสงบสุขไว้บนท้องทะเล

And laid peace on the sea.

เธอยังจำได้ไหมเมื่อเราเดินทางไปด้วยกัน ใต้ดวงจันทร์รูปมังกร

Do you remember when we went Under a dragon moon,

และท่ามกลางสีสันอันร้อนแรงของราตรี เราเดินไปยังที่ที่พวกเขาสู้รบในศึกนิรนาม

And 'mid volcanic tints of night Walked where they fought the unknown fight

และเห็นต้นไม้สีดำบนเนินสมรภูมิ ต้นหนามดำบนเอแทนดูน

And saw black trees on the battle-height, Black thorn on Ethandune?

และข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าจะไปกับเธอ ดังที่มนุษย์เดินทางไปกับพระเจ้า

And I thought, "I will go with you, As man with God has gone,

และพเนจรไปพร้อมดาวที่พเนจร จิตใจที่ล่องลอยของสรรพสิ่ง

And wander with a wandering star, The wandering heart of things that are,

กางเขนแห่งไฟของความรักและสงคราม ที่เหมือนตัวเธอเอง ดำเนินต่อไป

The fiery cross of love and war That like yourself, goes on."

โอ้ ขอให้เธอก้าวไปข้างหน้า ที่ใดที่เธออยู่ เกียรติยศและเสียงหัวเราะจะมีอยู่ที่นั่น

O go you onward; where you are Shall honour and laughter be,

ผ่านป่าสีม่วงและฟองคลื่นประดุจมุก ศาลาบินของพระเจ้าเสรีที่จะท่องเที่ยว

Past purpled forest and pearled foam, God's winged pavilion free to roam,

ใบหน้าของเธอ ที่เป็นดั่งบ้านล่องลอย บ้านที่บินได้สำหรับข้าพเจ้า

Your face, that is a wandering home, A flying home for me.

ขี่ม้าผ่านดินแดนแผ่นดินไหวที่เงียบงัน กว้างดังความรกร้าง

Ride through the silent earthquake lands, Wide as a waste is wide,

ข้ามวันเวลาที่ดั่งทะเลทราย เมื่อความหยิ่งและปากกาขูดขีดเล็กๆ ได้ทำให้จิตใจของมนุษย์แห้งผากและแตกสลาย

Across these days like deserts, when Pride and a little scratching pen Have dried and split the hearts of men,

หัวใจแห่งวีรบุรุษทั้งหลาย จงขี่ต่อไปเถิด

Heart of the heroes, ride.