The call of the wild — Page 3

He had a way of taking Buck's head roughly between his hands, and resting his own head upon Buck's, of shaking him back and forth, the while calling him ill names that to Buck were love names.

เขามีท่าทางของการใช้มือจับหัวของบัคอย่างหยาบๆ แล้ววางศีรษะของตนเองบนหัวของบัค และเขย่าตัวบัคไปมา ขณะเดียวกันก็เรียกบัคด้วยคำหยาบซึ่งสำหรับบัคแล้วคือคำพูดแสดงความรัก

Buck knew no greater joy than that rough embrace and the sound of murmured oaths, and at each jerk back and forth it seemed that his heart would be shaken out of his body so great was its ecstasy.

บัคไม่เคยรู้จักความสุขใดที่ยิ่งใหญ่กว่าการกอดอย่างหยาบๆ นั้น และเสียงของคำสาปแช่งที่พึมพำ และในทุกครั้งที่ถูกเขย่าไปมานั้น ดูเหมือนว่าหัวใจของมันจะถูกสั่นออกมาจากร่างกาย เพราะความปีติยินดีนั้นยิ่งใหญ่นัก

And when, released, he sprang to his feet, his mouth laughing, his eyes eloquent, his throat vibrant with unuttered sound, and in that fashion remained without movement, John Thornton would reverently exclaim, "God! you can all but speak!"

และเมื่อถูกปล่อยออกมา มันก็กระโจนลุกขึ้นยืน ปากของมันยิ้มหัวเราะ ดวงตาของมันแสดงออกอย่างชัดเจน ลำคอของมันสั่นสะเทือนด้วยเสียงที่ยังไม่ได้เปล่งออกมา และคงอยู่ในท่านั้นโดยไม่เคลื่อนไหว จอห์น ธอร์นตันก็จะอุทานด้วยความเคารพว่า "พระเจ้า! เจ้าพูดได้แทบทุกอย่างเลย!"

Buck had a trick of love expression that was akin to hurt.

บัคมีวิธีแสดงออกถึงความรักที่คล้ายกับการทำร้าย

He would often seize Thornton's hand in his mouth and close so fiercely that the flesh bore the impress of his teeth for some time afterward.

มันมักจะคาบมือของธอร์นตันไว้ในปากและกัดอย่างดุเดือดจนเนื้อหนังปรากฏรอยฟันอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งหลังจากนั้น

And as Buck understood the oaths to be love words, so the man understood this feigned bite for a caress.

และเช่นเดียวกับที่บัคเข้าใจว่าคำสาปแช่งนั้นคือคำแสดงความรัก ชายผู้นั้นก็เข้าใจว่าการกัดแกล้งนั้นคือการแสดงความเอ็นดู

For the most part, however, Buck's love was expressed in adoration.

อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่แล้ว ความรักของบัคแสดงออกมาในรูปแบบของการบูชา

While he went wild with happiness when Thornton touched him or spoke to him, he did not seek these tokens.

แม้ว่ามันจะแสดงความดีใจอย่างบ้าคลั่งเมื่อธอร์นตันสัมผัสหรือพูดกับมัน แต่มันก็ไม่ได้แสวงหาสัญญาณเหล่านั้น

Unlike Skeet, who was wont to shove her nose under Thornton's hand and nudge and nudge till petted, or Nig, who would stalk up and rest his great head on Thornton's knee, Buck was content to adore at a distance.

ต่างจากสกีตที่ชอบดุนจมูกใต้มือของธอร์นตันและดุนซ้ำๆ จนกว่าจะได้รับการลูบไล้ หรือนิกที่จะย่างกรายเข้ามาและวางหัวอันใหญ่โตของมันบนเข่าของธอร์นตัน บัคพอใจที่จะบูชาจากระยะไกล