The call of the wild — Page 6

He must master or be mastered; while to show mercy was a weakness.

เขาต้องเป็นผู้ครอบงำหรือไม่ก็ถูกครอบงำ ในขณะที่การแสดงความเมตตานั้นเป็นความอ่อนแอ

Mercy did not exist in the primordial life.

ความเมตตาไม่มีอยู่ในชีวิตดึกดำบรรพ์

It was misunderstood for fear, and such misunderstandings made for death.

มันถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความกลัว และความเข้าใจผิดเช่นนั้นนำไปสู่ความตาย

Kill or be killed, eat or be eaten, was the law; and this mandate, down out of the depths of Time, he obeyed.

ฆ่าหรือถูกฆ่า กินหรือถูกกิน คือกฎ และคำสั่งนี้ที่สืบทอดมาจากห้วงลึกแห่งกาลเวลา เขาก็ปฏิบัติตาม

He was older than the days he had seen and the breaths he had drawn.

เขาเก่าแก่กว่าวันเวลาที่เขาได้พบเห็นและลมหายใจที่เขาได้หายใจ

He linked the past with the present, and the eternity behind him throbbed through him in a mighty rhythm to which he swayed as the tides and seasons swayed.

เขาเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบัน และนิรันดร์กาลที่อยู่เบื้องหลังเขานั้นก็เต้นระรัวผ่านตัวเขาด้วยจังหวะอันทรงพลัง ซึ่งเขาแกว่งไกวไปตามมันดังเช่นที่คลื่นทะเลและฤดูกาลแกว่งไกว

He sat by John Thornton's fire, a broad-breasted dog, white-fanged and long-furred; but behind him were the shades of all manner of dogs, half-wolves and wild wolves, urgent and prompting, tasting the savor of the meat he ate, thirsting for the water he drank, scenting the wind with him, listening with him and telling him the sounds made by the wild life in the forest, dictating his moods, directing his actions, lying down to sleep with him when he lay down, and dreaming with him and beyond him and becoming themselves the stuff of his dreams.

เขานั่งอยู่ข้างกองไฟของจอห์น ธอร์นตัน เป็นสุนัขอกกว้าง มีเขี้ยวขาวและขนยาว แต่เบื้องหลังเขานั้นมีเงาของสุนัขทุกชนิด ทั้งลูกผสมหมาป่าและหมาป่าป่าเถื่อน คอยเร่งเร้าและกระตุ้น ลิ้มรสความอร่อยของเนื้อที่เขากิน กระหายน้ำที่เขาดื่ม ดมกลิ่นลมไปพร้อมกับเขา ฟังไปพร้อมกับเขาและบอกเขาถึงเสียงที่สิ่งมีชีวิตในป่าทำขึ้น คอยกำหนดอารมณ์ของเขา นำทางการกระทำของเขา นอนลงหลับไปพร้อมกับเขาเมื่อเขานอนลง และฝันไปพร้อมกับเขาและเลยไปกว่าเขา จนกลายเป็นสารของความฝันของเขาเอง

So peremptorily did these shades beckon him, that each day mankind and the claims of mankind slipped farther from him.

เงาเหล่านั้นโบกเรียกเขาอย่างเด็ดขาดเสียจนแต่ละวัน มนุษยชาติและสิ่งที่มนุษยชาติเรียกร้องก็ยิ่งเลือนห่างออกไปจากเขา