The Complete Works of William Shakespeare — Page 3

ชั่วโมงเหล่านั้นที่ด้วยงานอ่อนโยนได้หล่อหลอม

Those hours that with gentle work did frame

สายตาอันงดงามที่ทุกดวงตาจ้องมอง

The lovely gaze where every eye doth dwell

จะกลายเป็นทรราชต่อสิ่งนั้นเอง

Will play the tyrants to the very same,

และทำให้สิ่งที่งามเลิศกลายเป็นสิ่งไม่งาม

And that unfair which fairly doth excel:

เพราะกาลเวลาที่ไม่เคยหยุดพักพาฤดูร้อนไปสู่

For never-resting time leads summer on

ฤดูหนาวอันน่าสะพรึงและทำลายมันที่นั่น

To hideous winter and confounds him there,

น้ำเลี้ยงถูกน้ำค้างแข็งหยุด และใบไม้เขียวชอุ่มก็ร่วงโรยไปสิ้น

Sap checked with frost and lusty leaves quite gone,

ความงามถูกหิมะปกคลุม และความแห้งแล้งมีอยู่ทุกหนแห่ง

Beauty o'er-snowed and bareness every where:

แล้วหากกลั่นกรองของฤดูร้อนไม่ได้ถูกเก็บไว้

Then were not summer's distillation left

เป็นนักโทษของเหลวที่ขังอยู่ในกำแพงแก้ว

A liquid prisoner pent in walls of glass,

ผลของความงามก็จะสูญหายไปพร้อมกับความงาม

Beauty's effect with beauty were bereft,

ทั้งตัวมันเองและความทรงจำถึงสิ่งที่มันเคยเป็นก็ไม่มีเหลือ

Nor it nor no remembrance what it was.

แต่ดอกไม้ที่ถูกกลั่น แม้จะพบกับฤดูหนาว

But flowers distilled though they with winter meet,

ก็เสียเพียงรูปลักษณ์ แต่แก่นแท้ยังคงหอมหวานอยู่

Leese but their show, their substance still lives sweet.

ดังนั้นอย่าให้มือหยาบกระด้างของฤดูหนาวทำลาย

Then let not winter's ragged hand deface,

ฤดูร้อนในตัวเจ้าก่อนที่เจ้าจะถูกกลั่น

In thee thy summer ere thou be distilled:

จงทำให้ขวดน้อยหวานหอม จงเก็บสมบัติไว้ในที่แห่งหนึ่ง

Make sweet some vial; treasure thou some place,

ด้วยสมบัติแห่งความงามก่อนที่มันจะสูญสลายไปเอง

With beauty's treasure ere it be self-killed:

การใช้ประโยชน์นั้นไม่ใช่การให้ดอกเบี้ยที่ต้องห้าม

That use is not forbidden usury,

ซึ่งทำให้ผู้ที่ชำระหนี้ด้วยใจยินดีมีความสุข

Which happies those that pay the willing loan;

นั่นคือการให้กำเนิดอีกตัวเจ้าเพื่อตัวเจ้าเอง

That's for thyself to breed another thee,

หรือหากเป็นสิบเท่าหนึ่ง ก็จะมีความสุขสิบเท่า

Or ten times happier be it ten for one,

ตัวเจ้าสิบคนก็จะมีความสุขกว่าเจ้าที่เป็นอยู่

Ten times thyself were happier than thou art,

หากสิบคนจากเจ้าได้ถ่ายทอดเจ้าออกไปสิบเท่า

If ten of thine ten times refigured thee:

ความตายจะทำอะไรได้หากเจ้าจากไป

Then what could death do if thou shouldst depart,

โดยทิ้งตัวเจ้าให้มีชีวิตอยู่ในรุ่นหลัง

Leaving thee living in posterity?

อย่าดื้อรั้นเอาแต่ใจ เพราะเจ้างามเกินไปนัก

Be not self-willed for thou art much too fair,

ที่จะเป็นเชลยของความตายและทำให้หนอนเป็นทายาทของเจ้า

To be death's conquest and make worms thine heir.