The Complete Works of William Shakespeare — Page 7

โอ้ ถ้าเจ้าเป็นเพียงตัวเจ้าเอง แต่ความรักทำให้เจ้าไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป ตราบที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

O that you were your self, but love you are No longer yours, than you yourself here live,

เจ้าควรเตรียมรับมือกับวันสิ้นสุดที่กำลังจะมาถึง และมอบรูปโฉมอันงดงามของเจ้าให้แก่ผู้อื่น

Against this coming end you should prepare, And your sweet semblance to some other give.

ความงามที่เจ้าถือครองไว้เพียงชั่วคราวนั้น จะได้ไม่สิ้นสุดลง และเจ้าจะได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้งหลังจากที่เจ้าจากไป

So should that beauty which you hold in lease Find no determination, then you were Yourself again after yourself's decease,

เมื่อบุตรอันแสนหวานของเจ้าสืบทอดรูปโฉมอันงดงามของเจ้าไว้

When your sweet issue your sweet form should bear.

ใครเล่าจะปล่อยให้บ้านอันงดงามเช่นนั้นพังทลาย ซึ่งการดูแลรักษาอย่างมีเกียรติอาจค้ำจุนไว้ได้

Who lets so fair a house fall to decay, Which husbandry in honour might uphold,

ต้านทานต่อพายุลมในวันฤดูหนาว และความโหดร้ายอันแห้งแล้งของความหนาวเย็นนิรันดร์แห่งความตาย

Against the stormy gusts of winter's day And barren rage of death's eternal cold?

โอ้ ไม่มีใครนอกจากคนสุรุ่ยสุร่าย รักของข้าเอย เจ้าย่อมรู้ดี

O none but unthrifts, dear my love you know,

เจ้าเคยมีพ่อ จงให้บุตรของเจ้าได้กล่าวเช่นนั้นบ้างเถิด

You had a father, let your son say so.

ข้ามิได้ดึงการตัดสินใจของข้ามาจากดวงดาว

Not from the stars do I my judgement pluck,

กระนั้นข้าคิดว่าข้ามีความรู้ด้านดาราศาสตร์อยู่บ้าง

And yet methinks I have astronomy,

แต่มิใช่เพื่อบอกถึงโชคดีหรือโชคร้าย เรื่องโรคระบาด ความอดอยาก หรือคุณภาพของฤดูกาล

But not to tell of good, or evil luck, Of plagues, of dearths, or seasons' quality,

และข้าก็ไม่อาจบอกโชคชะตาในแต่ละนาทีสั้นๆ ได้

Nor can I fortune to brief minutes tell;

โดยชี้ให้เห็นว่าฟ้าร้อง ฝน และลมจะเกิดขึ้นเมื่อใด

Pointing to each his thunder, rain and wind,

หรือบอกว่าเจ้าชายทั้งหลายจะเป็นไปด้วยดีหรือไม่ จากคำทำนายที่ข้าพบเห็นบนฟากฟ้า

Or say with princes if it shall go well By oft predict that I in heaven find.

แต่ข้าดึงความรู้จากดวงตาของเจ้า และในดวงตาอันมั่นคงเหล่านั้น ข้าอ่านพบศิลปะอันนี้

But from thine eyes my knowledge I derive, And constant stars in them I read such art

ว่าความจริงและความงามจะเบ่งบานร่วมกัน หากเจ้าหันจากตัวเองมาสร้างสรรค์สิ่งสืบทอด

As truth and beauty shall together thrive If from thyself, to store thou wouldst convert:

มิฉะนั้น ข้าขอทำนายสิ่งนี้แก่เจ้า ว่าการสิ้นสุดของเจ้าคือหายนะและวาระของความจริงและความงาม

Or else of thee this I prognosticate, Thy end is truth's and beauty's doom and date.

เมื่อข้าพิจารณาว่าสรรพสิ่งที่เติบโตงอกงามนั้น ดำรงอยู่ในความสมบูรณ์แบบเพียงชั่วขณะหนึ่ง

When I consider everything that grows Holds in perfection but a little moment.