The divine comedy — Page 2

ข้าพเจ้ามิใช่อีเนียส มิใช่เปาโล

not Aeneas I nor Paul.

ข้าพเจ้าไม่ถือว่าตนเองสมควร และไม่มีผู้อื่นใดจะถือเช่นนั้น

Myself I deem not worthy, and none else Will deem me.

หากข้าพเจ้าจะออกเดินทางนั้น ข้าพเจ้าเกรงว่าจะจบลงด้วยความโง่เขลา

I, if on this voyage then I venture, fear it will in folly end.

ท่านผู้ทรงปัญญา ย่อมเข้าใจความหมายของข้าพเจ้าดีกว่าที่ข้าพเจ้าจะพูดได้

Thou, who art wise, better my meaning know'st, Than I can speak.

ดังผู้ที่ถอนความตั้งใจที่เพิ่งตั้งไว้ และเปลี่ยนจุดมุ่งหมายด้วยความคิดใหม่ ละทิ้งความตั้งใจแรก

As one, who unresolves What he hath late resolv'd, and with new thoughts Changes his purpose, from his first intent Remov'd;

ข้าพเจ้าก็เป็นเช่นนั้นบนฝั่งที่มืดหม่นนั้น กำลังสูญเสียเวลาในความคิด กับภารกิจที่ตอนแรกโอบรับด้วยความกระตือรือร้น

e'en such was I on that dun coast, Wasting in thought my enterprise, at first So eagerly embrac'd.

ดวงวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่นั้นตอบว่า หากข้าพเจ้าอ่านถ้อยคำของท่านได้ถูกต้อง

"If right thy words I scan," replied that shade magnanimous,

จิตวิญญาณของท่านถูกความกลัวอันต่ำช้าโจมตี ซึ่งมักจะบดบังจิตใจมนุษย์

"Thy soul is by vile fear assail'd, which oft So overcasts a man,

จนเขาถอยร่นจากการตัดสินใจอันสูงส่งที่สุด ดังสัตว์ที่ตื่นตกใจกับเงาหลอกในแสงสลัวยามโพล้เพล้

that he recoils From noblest resolution, like a beast At some false semblance in the twilight gloom.

เพื่อให้ท่านเป็นอิสระจากความหวาดกลัวนี้ ข้าพเจ้าจะบอกท่านว่าเหตุใดข้าพเจ้าจึงมา และสิ่งที่ได้ยินในขณะนั้น

That from this terror thou mayst free thyself, I will instruct thee why I came, and what I heard in that same instant,

เมื่อความโศกเศร้าเพื่อท่านสัมผัสข้าพเจ้าเป็นครั้งแรก

when for thee Grief touch'd me first.

ข้าพเจ้าอยู่ในหมู่ผู้ที่พักผ่อนในสภาวะล่องลอย เมื่อหญิงงามผู้ได้รับพร เรียกข้าพเจ้า และข้าพเจ้าวิงวอนให้นางสั่งการ

I was among the tribe, Who rest suspended, when a dame, so blest And lovely, I besought her to command, Call'd me;

ดวงตาของนางสว่างกว่าดาวกลางวัน และนางกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล เปี่ยมด้วยสำเนียงของเทวดา

her eyes were brighter than the star Of day; and she with gentle voice and soft Angelically tun'd her speech address'd:

โอ้ ดวงวิญญาณผู้มีมารยาทงามแห่งมานตัว ท่านผู้มีชื่อเสียงยังคงดำรงอยู่ และจะดำรงอยู่ต่อไปตราบนานเท่าที่ธรรมชาติยังคงอยู่

"O courteous shade of Mantua! thou whose fame Yet lives, and shall live long as nature lasts!

เพื่อนคนหนึ่ง ไม่ใช่เพื่อนโชคชะตาของข้าพเจ้า แต่เพื่อนของตัวข้าพเจ้าเอง ได้พบกับอุปสรรคใหญ่หลวงบนถนนในทะเลทรายกว้างใหญ่

A friend, not of my fortune but myself, On the wide desert in his road has met Hindrance so great,

จนเขาหันหลังกลับเพราะความกลัว

that he through fear has turn'd.