The Great Gatsby — Page 15

"เราจะวางแผนอะไรกันดี?" เธอหันมาหาฉันอย่างช่วยไม่ได้ "คนเขาวางแผนกันยังไงกันนะ?"

"What'll we plan?" She turned to me helplessly: "What do people plan?"

ก่อนที่ฉันจะตอบได้ สายตาของเธอก็จ้องมองไปที่นิ้วก้อยของเธอด้วยสีหน้าตกใจ

Before I could answer her eyes fastened with an awed expression on her little finger.

"ดูสิ!" เธอบ่นว่า "ฉันเจ็บนิ้ว"

"Look!" she complained; "I hurt it."

พวกเราทุกคนมองไปดู ข้อนิ้วของเธอช้ำเป็นสีดำและน้ำเงิน

We all looked—the knuckle was black and blue.

"คุณทำเอง ทอม" เธอพูดอย่างกล่าวหา "ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ แต่คุณก็ทำมันจริงๆ นี่แหละที่ฉันได้จากการแต่งงานกับผู้ชายที่โหดร้ายตัวใหญ่โตมโหฬารแบบนี้"

"You did it, Tom," she said accusingly. "I know you didn't mean to, but you did do it. That's what I get for marrying a brute of a man, a great, big, hulking physical specimen of a—"

"ฉันเกลียดคำว่า 'มโหฬาร' นะ" ทอมคัดค้านอย่างไม่พอใจ "แม้แต่ตอนล้อเล่นก็ตาม"

"I hate that word 'hulking,'" objected Tom crossly, "even in kidding."

"มโหฬาร" เดซี่ยืนยัน

"Hulking," insisted Daisy.

บางครั้งเธอกับมิสเบเกอร์พูดพร้อมกัน อย่างไม่เด่นชัดและล้อเล่นอย่างไม่สอดคล้องกันที่ไม่เคยค่อยจะเป็นการพูดคุย เย็นชาราวกับชุดขาวของพวกเธอและสายตาที่ไร้ความใส่ใจในการไม่มีความปรารถนาใดๆ

Sometimes she and Miss Baker talked at once, unobtrusively and with a bantering inconsequence that was never quite chatter, that was as cool as their white dresses and their impersonal eyes in the absence of all desire.

พวกเธออยู่ที่นี่และพวกเธอยอมรับทอมและฉัน เพียงแค่พยายามอย่างสุภาพเพื่อสร้างความบันเทิงหรือรับความบันเทิง

They were here, and they accepted Tom and me, making only a polite pleasant effort to entertain or to be entertained.

พวกเธอรู้ว่าอีกไม่นานมื้อค่ำจะจบลงและอีกสักครู่หนึ่งตอนเย็นก็จะจบลงเช่นกันและถูกเก็บเอาไว้อย่างไม่เป็นทางการ

They knew that presently dinner would be over and a little later the evening too would be over and casually put away.

มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากทางตะวันตก ที่ซึ่งตอนเย็นถูกเร่งรีบจากช่วงหนึ่งไปสู่อีกช่วงหนึ่งสู่จุดจบ ในความคาดหวังที่ผิดหวังอย่างต่อเนื่องหรือไม่ก็ในความกลัวประหม่าอย่างแท้จริงต่อช่วงเวลานั้นเอง

It was sharply different from the West, where an evening was hurried from phase to phase towards its close, in a continually disappointed anticipation or else in sheer nervous dread of the moment itself.

"คุณทำให้ฉันรู้สึกไร้อารยธรรมเลยนะ เดซี่" ฉันสารภาพตอนดื่มไวน์แดงแก้วที่สองซึ่งมีรสจืดแต่ค่อนข้างน่าประทับใจ "คุณพูดเรื่องพืชผลหรืออะไรสักอย่างได้ไหม?"

"You make me feel uncivilized, Daisy," I confessed on my second glass of corky but rather impressive claret. "Can't you talk about crops or something?"