The Hound of the Baskervilles — Page 7

เขาลุกขึ้นและเดินกลับไปกลับมาในห้องขณะที่พูด

He had risen and paced the room as he spoke.

ตอนนี้เขาหยุดอยู่ที่เว้าของหน้าต่าง

Now he halted in the recess of the window.

มีน้ำเสียงที่มั่นใจอย่างแน่วแน่จนฉันแหงนมองขึ้นด้วยความประหลาดใจ

There was such a ring of conviction in his voice that I glanced up in surprise.

"เพื่อนรัก คุณจะมั่นใจในเรื่องนั้นได้อย่างไรกัน"

"My dear fellow, how can you possibly be so sure of that?"

"เพราะเหตุผลง่ายๆ ที่ว่าฉันเห็นตัวสุนัขเองอยู่ที่ธรณีประตูของเรา และนั่นคือเสียงกริ่งของเจ้าของมัน

"For the very simple reason that I see the dog himself on our very door-step, and there is the ring of its owner.

กรุณาอย่าเคลื่อนไหวนะ วัตสัน

Don't move, I beg you, Watson.

เขาเป็นเพื่อนร่วมวิชาชีพของคุณ และการมีอยู่ของคุณอาจเป็นประโยชน์แก่ฉัน

He is a professional brother of yours, and your presence may be of assistance to me.

นี่คือช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นของชะตากรรม วัตสัน เมื่อคุณได้ยินเสียงก้าวเดินบนบันไดซึ่งกำลังก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณ

Now is the dramatic moment of fate, Watson, when you hear a step upon the stair which is walking into your life,

และคุณไม่รู้ว่าจะเป็นไปในทางที่ดีหรือร้าย

and you know not whether for good or ill.

ดร.เจมส์ มอร์ติเมอร์ นักวิทยาศาสตร์ ต้องการอะไรจากเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาชญากรรม

What does Dr. James Mortimer, the man of science, ask of Sherlock Holmes, the specialist in crime?

เข้ามาเลย!"

Come in!"

การปรากฏตัวของผู้มาเยือนเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันประหลาดใจ เนื่องจากฉันคาดว่าจะเป็นหมอชนบทแบบทั่วไป

The appearance of our visitor was a surprise to me, since I had expected a typical country practitioner.

เขาเป็นชายที่สูงมากและผอมบาง มีจมูกยาวคล้ายจะงอยปาก ซึ่งยื่นออกมาระหว่างดวงตาสีเทาที่แหลมคม

He was a very tall, thin man, with a long nose like a beak, which jutted out between two keen, grey eyes,

ดวงตาทั้งสองอยู่ชิดกันและส่องประกายเป็นประกายจากด้านหลังแว่นตากรอบทอง

set closely together and sparkling brightly from behind a pair of gold-rimmed glasses.

เขาแต่งกายในแบบมืออาชีพแต่ค่อนข้างสะเพร่า เพราะเสื้อคลุมของเขาซีดจางและกางเกงขาดรุ่ย

He was clad in a professional but rather slovenly fashion, for his frock-coat was dingy and his trousers frayed.

แม้จะยังหนุ่ม หลังที่ยาวของเขาก็โค้งงอไปแล้ว และเขาเดินโดยเอียงศีรษะไปข้างหน้าพร้อมกับท่าทีของผู้มีใจเมตตาที่คอยจ้องมอง

Though young, his long back was already bowed, and he walked with a forward thrust of his head and a general air of peering benevolence.