The King in Yellow — Page 4

ในช่วงฤดูหนาวต่อมา ได้เริ่มมีการเคลื่อนไหวเพื่อยกเลิกกฎหมายที่ห้ามการฆ่าตัวตาย ซึ่งในที่สุดก็บรรลุผลในเดือนเมษายน ค.ศ. 1920 เมื่อห้องสังหารของรัฐบาลแห่งแรกได้เปิดทำการที่วอชิงตันสแควร์

In the following winter began that agitation for the repeal of the laws prohibiting suicide which bore its final fruit in the month of April, 1920, when the first Government Lethal Chamber was opened on Washington Square.

วันนั้นฉันเดินมาจากบ้านของดร. อาร์เชอร์บนถนนเมดิสันอเวนิว ซึ่งฉันไปด้วยเหตุผลเพียงพิธีการเท่านั้น

I had walked down that day from Dr. Archer's house on Madison Avenue, where I had been as a mere formality.

นับตั้งแต่ที่ฉันตกจากหลังม้าเมื่อสี่ปีก่อน ฉันมักมีอาการปวดที่ท้ายทอยและคอเป็นครั้งคราว แต่บัดนี้อาการเหล่านั้นหายไปหลายเดือนแล้ว และหมอก็ส่งฉันกลับบ้านในวันนั้นโดยบอกว่าไม่มีอะไรต้องรักษาอีกแล้ว

Ever since that fall from my horse, four years before, I had been troubled at times with pains in the back of my head and neck, but now for months they had been absent, and the doctor sent me away that day saying there was nothing more to be cured in me.

แทบไม่คุ้มค่าธรรมเนียมของเขาเลยที่จะมาบอกเรื่องนั้น เพราะฉันรู้อยู่แล้วด้วยตัวเอง

It was hardly worth his fee to be told that; I knew it myself.

ถึงกระนั้น ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินที่จ่ายไปให้เขา

Still I did not grudge him the money.

สิ่งที่ฉันไม่พอใจคือความผิดพลาดที่เขาทำในตอนแรก

What I minded was the mistake which he made at first.

เมื่อครั้งที่พวกเขาพบฉันนอนหมดสติอยู่บนทางเท้า และมีคนใจดีได้ยิงกระสุนเข้าที่หัวม้าของฉัน ฉันถูกนำตัวส่งไปหาดร. อาร์เชอร์

When they picked me up from the pavement where I lay unconscious, and somebody had mercifully sent a bullet through my horse's head, I was carried to Dr. Archer,

และเขาวินิจฉัยว่าสมองของฉันได้รับความกระทบกระเทือน จึงนำฉันเข้าสถานพยาบาลส่วนตัวของเขา ซึ่งฉันถูกบังคับให้รับการรักษาในฐานะผู้ป่วยโรคจิต

and he, pronouncing my brain affected, placed me in his private asylum where I was obliged to endure treatment for insanity.

ในที่สุด เขาก็ตัดสินว่าฉันหายดีแล้ว และฉัน ซึ่งรู้ดีว่าจิตใจของตนเองนั้นปกติดีเสมอมาไม่แพ้เขา หากไม่ดีกว่าเสียด้วยซ้ำ ก็ได้ 'จ่ายค่าเล่าเรียน' ตามที่เขาพูดติดตลก แล้วก็จากไป

At last he decided that I was well, and I, knowing that my mind had always been as sound as his, if not sounder, "paid my tuition" as he jokingly called it, and left.