The Picture of Dorian Gray — Page 1

ห้องทำงานศิลปินเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอันเข้มข้นของดอกกุหลาบ และเมื่อสายลมเบาแห่งฤดูร้อนพัดผ่านต้นไม้ในสวน ก็มีกลิ่นหอมหนักของดอกไลแลค หรือน้ำหอมละเอียดอ่อนของต้นหนามดอกชมพูลอยเข้ามาทางประตูที่เปิดอยู่

The studio was filled with the rich odour of roses, and when the light summer wind stirred amidst the trees of the garden, there came through the open door the heavy scent of the lilac, or the more delicate perfume of the pink-flowering thorn.

จากมุมโซฟาที่ทำจากถุงอานม้าเปอร์เซียซึ่งเขานอนอยู่ พลางสูบบุหรี่อย่างไม่หยุดหย่อนตามนิสัยของเขา ลอร์ดเฮนรี วอตตันสามารถมองเห็นประกายแวววาวของดอกไม้หวานสีทองของต้นลาเบิร์นัมได้พอดี

From the corner of the divan of Persian saddle-bags on which he was lying, smoking, as was his custom, innumerable cigarettes, Lord Henry Wotton could just catch the gleam of the honey-sweet and honey-coloured blossoms of a laburnum,

กิ่งก้านที่สั่นไหวของต้นไม้นั้นดูเหมือนจะแทบรับไม่ไหวกับภาระของความงามอันลุกโชนเหมือนเปลวไฟ และครั้งแล้วครั้งเล่าเงาของนกที่บินผ่านก็ปรากฏขึ้นบนม่านผ้าไหมทัสเซอร์ยาวที่กางอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่

whose tremulous branches seemed hardly able to bear the burden of a beauty so flamelike as theirs; and now and then the fantastic shadows of birds in flight flitted across the long tussore-silk curtains that were stretched in front of the huge window,

ทำให้เกิดเอฟเฟกต์แบบญี่ปุ่นชั่วขณะ และทำให้เขานึกถึงจิตรกรหน้าซีดผิวหยกแห่งโตเกียว ผู้ซึ่งผ่านสื่อของศิลปะที่จำเป็นต้องหยุดนิ่ง พยายามถ่ายทอดความรู้สึกของความรวดเร็วและการเคลื่อนไหว

producing a kind of momentary Japanese effect, and making him think of those pallid, jade-faced painters of Tokyo who, through the medium of an art that is necessarily immobile, seek to convey the sense of swiftness and motion.

เสียงพึมพำหม่นหมองของผึ้งที่บุกฝ่าหญ้าสูงที่ไม่ได้ตัด หรือวนเวียนอย่างซ้ำซากรอบเขาสีทองฝุ่นจับของต้นวูดไบน์ที่แผ่กิ่งก้านระเกะระกะ ดูเหมือนจะทำให้ความเงียบสงบนั้นหนักอึ้งยิ่งขึ้น

The sullen murmur of the bees shouldering their way through the long unmown grass, or circling with monotonous insistence round the dusty gilt horns of the straggling woodbine, seemed to make the stillness more oppressive.

เสียงกึกก้องอันหม่นหมองของลอนดอนนั้นเปรียบเสมือนโน้ตเบสของออร์แกนที่อยู่ห่างไกล

The dim roar of London was like the bourdon note of a distant organ.