The Picture of Dorian Gray — Page 2

ที่กลางห้อง มีภาพเหมือนขนาดเต็มตัวของชายหนุ่มผู้มีรูปโฉมงดงามเป็นพิเศษ ถูกยึดติดกับขาตั้งภาพแนวตั้ง

In the centre of the room, clamped to an upright easel, stood the full-length portrait of a young man of extraordinary personal beauty,

และด้านหน้าของภาพนั้น ห่างออกไปไม่มากนัก ศิลปินผู้วาดภาพนั่งอยู่ นั่นคือ เบซิล ฮอลล์วอร์ด ผู้ซึ่งการหายตัวไปอย่างกะทันหันเมื่อหลายปีก่อน ได้สร้างความตื่นเต้นในหมู่สาธารณชนอย่างมากในขณะนั้น และก่อให้เกิดการคาดเดาแปลกประหลาดมากมาย

and in front of it, some little distance away, was sitting the artist himself, Basil Hallward, whose sudden disappearance some years ago caused, at the time, such public excitement and gave rise to so many strange conjectures.

ขณะที่จิตรกรมองดูรูปร่างอันสง่างามและน่าหลงใหลที่เขาถ่ายทอดออกมาด้วยฝีมืออันชำนาญในงานศิลปะของเขา รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจแล่นผ่านใบหน้าของเขา และดูเหมือนจะค้างอยู่ที่นั่น

As the painter looked at the gracious and comely form he had so skilfully mirrored in his art, a smile of pleasure passed across his face, and seemed about to linger there.

แต่แล้วเขาก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน หลับตาลง และวางนิ้วมือบนเปลือกตา ราวกับว่าเขาพยายามจะกักเก็บความฝันอันแปลกประหลาดบางอย่างไว้ในสมอง ซึ่งเป็นความฝันที่เขากลัวว่าตัวเองอาจจะตื่นขึ้นมา

But he suddenly started up, and closing his eyes, placed his fingers upon the lids, as though he sought to imprison within his brain some curious dream from which he feared he might awake.

"นี่คือผลงานที่ดีที่สุดของคุณ เบซิล เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณเคยทำมา" ลอร์ดเฮนรีกล่าวอย่างเนือยๆ

"It is your best work, Basil, the best thing you have ever done," said Lord Henry languidly.

"คุณต้องส่งมันไปที่โกรสเวเนอร์ในปีหน้าอย่างแน่นอน ราชบัณฑิตยสถานนั้นใหญ่โตเกินไปและหยาบโลนเกินไป

"You must certainly send it next year to the Grosvenor. The Academy is too large and too vulgar.

ทุกครั้งที่ฉันไปที่นั่น มักจะมีคนมากมายจนฉันไม่สามารถมองดูภาพได้ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องน่าหดหู่ หรือไม่ก็มีภาพมากมายจนฉันไม่สามารถมองดูผู้คนได้ ซึ่งนั่นยิ่งแย่กว่า

Whenever I have gone there, there have been either so many people that I have not been able to see the pictures, which was dreadful, or so many pictures that I have not been able to see the people, which was worse.

โกรสเวเนอร์นั้นเป็นสถานที่เดียวที่เหมาะสมจริงๆ"

The Grosvenor is really the only place."

"ฉันไม่คิดว่าจะส่งมันไปที่ไหนเลย" เขาตอบ พลางสะบัดศีรษะไปข้างหลังด้วยท่าทางแปลกๆ ที่เคยทำให้เพื่อนๆ ของเขาหัวเราะเยาะเขาตอนอยู่ที่อ็อกซ์ฟอร์ด

"I don't think I shall send it anywhere," he answered, tossing his head back in that odd way that used to make his friends laugh at him at Oxford.

"ไม่ ฉันจะไม่ส่งมันไปที่ไหนทั้งนั้น

"No, I won't send it anywhere.