The Republic — Page 7

สู่อุดมคติที่สมบูรณ์แบบ ต่อมาคือการปกครองของทหารและผู้รักเกียรติยศ แล้วก็เสื่อมถอยลงสู่ประชาธิปไตย และจากประชาธิปไตยสู่การปกครองแบบทรราช ในลำดับที่จินตนาการขึ้นแต่เป็นระเบียบ ซึ่งไม่ค่อยมีความคล้ายคลึงกับความเป็นจริงมากนัก

To the perfect ideal succeeds the government of the soldier and the lover of honour, this again declining into democracy, and democracy into tyranny, in an imaginary but regular order having not much resemblance to the actual facts.

เมื่อ 'วงล้อหมุนครบรอบ' เราไม่ได้เริ่มต้นใหม่ด้วยช่วงชีวิตมนุษย์ยุคใหม่ แต่เราได้ผ่านจากสิ่งที่ดีที่สุดไปสู่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด และนั่นคือจุดจบของเรา

When 'the wheel has come full circle' we do not begin again with a new period of human life; but we have passed from the best to the worst, and there we end.

จากนั้นหัวข้อก็เปลี่ยนไป และการโต้แย้งเก่าแก่ระหว่างบทกวีและปรัชญา ซึ่งได้รับการกล่าวถึงอย่างผิวเผินในหนังสือเล่มก่อนๆ ของสาธารณรัฐ บัดนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้งและต่อสู้จนได้ข้อสรุป

The subject is then changed and the old quarrel of poetry and philosophy which had been more lightly treated in the earlier books of the Republic is now resumed and fought out to a conclusion.

บทกวีถูกค้นพบว่าเป็นการเลียนแบบที่ห่างไกลจากความจริงถึงสามชั้น และโฮเมอร์รวมถึงกวีละครก็ถูกประณามว่าเป็นผู้เลียนแบบ และถูกเนรเทศออกไปพร้อมกัน

Poetry is discovered to be an imitation thrice removed from the truth, and Homer, as well as the dramatic poets, having been condemned as an imitator, is sent into banishment along with them.

และแนวคิดของรัฐได้รับการเสริมเติมเต็มด้วยการเปิดเผยถึงชีวิตในอนาคต

And the idea of the State is supplemented by the revelation of a future life.

การแบ่งออกเป็นเล่มๆ เช่นเดียวกับการแบ่งในลักษณะเดียวกันทั้งหมด น่าจะเกิดขึ้นหลังยุคของเพลโต

The division into books, like all similar divisions, is probably later than the age of Plato.

การแบ่งตามธรรมชาตินั้นมีห้าส่วน ได้แก่ หนังสือเล่มที่หนึ่งและครึ่งแรกของหนังสือเล่มที่สอง จนถึงย่อหน้าที่เริ่มต้นว่า 'ข้าพเจ้าชื่นชมอัจฉริยภาพของกลาวคอนและอาดิมันตัสเสมอมา' ซึ่งเป็นส่วนนำ

The natural divisions are five in number;—(1) Book I and the first half of Book II down to the paragraph beginning, 'I had always admired the genius of Glaucon and Adeimantus,' which is introductory;

โดยหนังสือเล่มแรกประกอบด้วยการหักล้างแนวคิดเรื่องความยุติธรรมที่เป็นที่นิยมและแบบโซฟิสต์ และสรุปโดยไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน เช่นเดียวกับบทสนทนายุคแรกๆ บางบท

the first book containing a refutation of the popular and sophistical notions of justice, and concluding, like some of the earlier Dialogues, without arriving at any definite result.