The Scarlet Letter — Page 358

เป็นไปได้มากทีเดียวที่เหตุการณ์นี้ได้ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงในสายตาของสาธารณชน

Not improbably, this circumstance wrought a very material change in the public estimation;

และหากแม่และเด็กยังคงอยู่ที่นี่ เพิร์ลน้อยในวัยที่พร้อมจะแต่งงาน อาจได้ผสมเลือดอันเป็นอิสระของเธอเข้ากับสายตระกูลของพวกพิวริตันผู้เคร่งครัดที่สุดในหมู่พวกเขา

and, had the mother and child remained here, little Pearl, at a marriageable period of life, might have mingled her wild blood with the lineage of the devoutest Puritan among them all.

แต่ไม่นานนักหลังจากการเสียชีวิตของแพทย์ ผู้สวมใส่อักษรสีแดงก็หายไป และเพิร์ลก็หายไปพร้อมกับเธอด้วย

But, in no long time after the physician's death, the wearer of the scarlet letter disappeared, and Pearl along with her.

เป็นเวลาหลายปีที่แม้จะมีข่าวลือคลุมเครือลอยข้ามทะเลมาบ้างเป็นครั้งคราว ดุจดังท่อนไม้ที่ไม่มีรูปทรงถูกซัดขึ้นฝั่งพร้อมตัวอักษรย่อของชื่อหนึ่ง แต่ก็ไม่มีข่าวคราวใดเกี่ยวกับพวกเธอที่ได้รับการยืนยันอย่างแน่ชัด

For many years, though a vague report would now and then find its way across the sea,—like a shapeless piece of drift-wood tost ashore, with the initials of a name upon it,—yet no tidings of them unquestionably authentic were received.

เรื่องราวของอักษรสีแดงได้กลายเป็นตำนาน

The story of the scarlet letter grew into a legend.

อำนาจเวทมนตร์ของมันยังคงทรงพลังอยู่ และทำให้ตะแลงแกงยังคงน่าสะพรึงกลัวในที่ที่บาทหลวงผู้น่าสงสารได้สิ้นชีวิต รวมถึงกระท่อมริมทะเลที่เฮสเตอร์ พรินน์เคยอาศัยอยู่

Its spell, however, was still potent, and kept the scaffold awful where the poor minister had died, and likewise the cottage by the sea-shore, where Hester Prynne had dwelt.

ใกล้กับสถานที่หลังนี้ บ่ายวันหนึ่ง เด็กๆ กำลังเล่นกันอยู่ เมื่อพวกเขามองเห็นหญิงร่างสูงในชุดคลุมสีเทาเดินเข้าหาประตูกระท่อม

Near this latter spot, one afternoon, some children were at play, when they beheld a tall woman, in a gray robe, approach the cottage-door.

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาประตูนั้นไม่เคยถูกเปิดแม้แต่ครั้งเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะเธอไขกุญแจมัน หรือเพราะไม้และเหล็กที่ผุพังยอมสยบต่อมือของเธอ หรือเธอจะลอดผ่านสิ่งกีดขวางเหล่านั้นประดุจเงา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เธอก็ได้เข้าไปข้างใน

In all those years it had never once been opened; but either she unlocked it, or the decaying wood and iron yielded to her hand, or she glided shadow-like through these impediments,—and, at all events, went in.

บนธรณีประตู เธอหยุดชะงัก หันตัวกลับเล็กน้อย

On the threshold she paused,—turned partly round,—

เพราะบางทีความคิดที่จะก้าวเข้าไปเพียงลำพัง ท่ามกลางทุกสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย สู่บ้านที่เคยเต็มเปี่ยมด้วยชีวิตอันแรงกล้าในอดีต อาจเป็นสิ่งที่หม่นหมองและเปล่าเปลี่ยวเกินกว่าที่แม้แต่เธอเองจะทนรับได้

for, perchance, the idea of entering all alone, and all so changed, the home of so intense a former life, was more dreary and desolate than even she could bear.