The Souls of Black Folk — Page 3

และสุดท้าย ข้าพเจ้าจำเป็นต้องกล่าวเพิ่มเติมอีกหรือไม่ว่า ข้าพเจ้าผู้กล่าวอยู่นี้คือกระดูกแห่งกระดูก และเนื้อแห่งเนื้อของบรรดาผู้ที่ดำรงชีวิตอยู่ภายใต้ม่านแห่งการแบ่งแยก

And, finally, need I add that I who speak here am bone of the bone and flesh of the flesh of them that live within the Veil?

ดับเบิลยู.อี.บี. ดู บัวส์

W.E.B. Du B.

แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ค.ศ. ๑๙๐๓

Atlanta, Ga., Feb. 1, 1903.

บทที่หนึ่ง: ว่าด้วยการดิ้นรนทางจิตวิญญาณของพวกเรา

I. Of Our Spiritual Strivings

โอ้ สายน้ำ เสียงแห่งดวงใจของข้า ที่ร้องไห้อยู่บนผืนทราย

O water, voice of my heart, crying in the sand,

ร้องไห้ตลอดคืนยาวด้วยเสียงคร่ำครวญอันแสนเศร้า

All night long crying with a mournful cry,

ขณะที่ข้านอนฟังอยู่ แต่ก็ไม่อาจเข้าใจได้

As I lie and listen, and cannot understand

เสียงแห่งดวงใจในอกของข้า หรือเสียงแห่งท้องทะเล

The voice of my heart in my side or the voice of the sea,

โอ้ สายน้ำที่ร้องหาการพักผ่อน นั่นคือข้าหรือเปล่า นั่นคือข้าหรือเปล่า

O water, crying for rest, is it I, is it I?

ตลอดคืนยาว สายน้ำกำลังร้องหาข้าอยู่

All night long the water is crying to me.

สายน้ำที่ไม่เคยหยุดพัก จะไม่มีวันได้พักเลย

Unresting water, there shall never be rest

จนกว่าดวงจันทร์ดวงสุดท้ายจะโน้มต่ำลง และคลื่นลูกสุดท้ายจะสิ้นสุดลง

Till the last moon droop and the last tide fail,

และเปลวไฟแห่งวาระสุดท้ายจะเริ่มลุกโชนขึ้นทางทิศตะวันตก

And the fire of the end begin to burn in the west;

และดวงใจจะเหนื่อยล้า สงสัย และร้องไห้ดั่งท้องทะเล

And the heart shall be weary and wonder and cry like the sea,

ร้องไห้ตลอดชีวิตโดยไร้ผล

All life long crying without avail,

ดั่งสายน้ำที่ร้องหาข้าตลอดคืนยาว

As the water all night long is crying to me.

อาร์เธอร์ ไซมอนส์

ARTHUR SYMONS.

ระหว่างข้าพเจ้ากับโลกภายนอกนั้น มีคำถามหนึ่งที่ไม่เคยถูกถามออกมาเสมอ

Between me and the other world there is ever an unasked question:

บางคนไม่ถามเพราะความละเอียดอ่อนทางความรู้สึก บางคนไม่ถามเพราะความยากในการหาถ้อยคำที่เหมาะสม

unasked by some through feelings of delicacy; by others through the difficulty of rightly framing it.

แต่ถึงกระนั้น ทุกคนก็วนเวียนอยู่รอบๆ คำถามนั้น

All, nevertheless, flutter round it.

พวกเขาเข้าหาข้าพเจ้าด้วยท่าทีลังเลใจ จ้องมองข้าพเจ้าด้วยความอยากรู้หรือความสงสาร

They approach me in a half-hesitant sort of way, eye me curiously or compassionately,

และจากนั้น แทนที่จะพูดตรงๆ ว่า รู้สึกอย่างไรบ้างกับการเป็นปัญหา

and then, instead of saying directly, How does it feel to be a problem?