The Souls of Black Folk — Page 4

พวกเขาพูดว่า ฉันรู้จักชายผิวสีที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งในเมืองของฉัน

they say, I know an excellent colored man in my town;

หรือไม่ก็ ฉันเคยรบที่เมคานิกส์วิลล์

or, I fought at Mechanicsville;

หรือไม่ก็ ความโหดร้ายของพวกภาคใต้เหล่านี้ทำให้เลือดของคุณเดือดพล่านไหมล่ะ

or, Do not these Southern outrages make your blood boil?

เมื่อได้ยินสิ่งเหล่านี้ ฉันก็แค่ยิ้ม หรือแสดงความสนใจ หรือลดความเดือดดาลนั้นลงเหลือแค่เคี่ยวเบาๆ แล้วแต่โอกาสจะเรียกร้อง

At these I smile, or am interested, or reduce the boiling to a simmer, as the occasion may require.

สำหรับคำถามที่แท้จริงว่า การเป็นปัญหารู้สึกอย่างไร ฉันแทบไม่ตอบสักคำ

To the real question, How does it feel to be a problem? I answer seldom a word.

และถึงกระนั้น การเป็นปัญหาก็เป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาด ผิดแผกแม้กระทั่งสำหรับผู้ที่ไม่เคยเป็นอะไรอื่นเลย นอกจากสิ่งนี้ บางทีก็ยกเว้นในวัยทารกและในยุโรป

And yet, being a problem is a strange experience,—peculiar even for one who has never been anything else, save perhaps in babyhood and in Europe.

ในวันแรกๆ ของวัยเด็กที่ร่าเริงสนุกสนานนั้นเอง ที่การเปิดเผยนั้นระเบิดขึ้นมาในทีเดียว ราวกับในชั่วพริบตา

It is in the early days of rollicking boyhood that the revelation first bursts upon one, all in a day, as it were.

ฉันจำได้ดีเมื่อเงามืดกวาดผ่านมาเหนือตัวฉัน

I remember well when the shadow swept across me.

ฉันเป็นเด็กเล็กๆ อยู่ไกลขึ้นไปในเนินเขาของนิวอิงแลนด์ ที่ซึ่งแม่น้ำฮูซาโทนิกสีเข้มคดเคี้ยวระหว่างฮูแซคและแทกแคนิกสู่ทะเล

I was a little thing, away up in the hills of New England, where the dark Housatonic winds between Hoosac and Taghkanic to the sea.

ในโรงเรียนไม้เล็กๆ แห่งหนึ่ง มีบางอย่างทำให้เด็กชายและเด็กหญิงคิดอยากซื้อการ์ดเยี่ยมเยือนสวยงาม ราคาสิบเซนต์ต่อแพ็ค แล้วนำมาแลกเปลี่ยนกัน

In a wee wooden schoolhouse, something put it into the boys' and girls' heads to buy gorgeous visiting-cards—ten cents a package—and exchange.

การแลกเปลี่ยนนั้นเป็นไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งเด็กหญิงคนหนึ่ง เป็นเด็กใหม่ที่สูงโปร่ง ปฏิเสธการ์ดของฉัน ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดด้วยแววตาเพียงครั้งเดียว

The exchange was merry, till one girl, a tall newcomer, refused my card,—refused it peremptorily, with a glance.

แล้วก็ดาวน์รุ่งขึ้นมาในใจฉันอย่างฉับพลันว่า ฉันนั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ หรือบางทีก็อาจเหมือนกันในด้านหัวใจ ชีวิต และความปรารถนา แต่ถูกกีดกันออกจากโลกของพวกเขาด้วยม่านผ้าคลุมอันกว้างใหญ่

Then it dawned upon me with a certain suddenness that I was different from the others; or like, mayhap, in heart and life and longing, but shut out from their world by a vast veil.