The Souls of Black Folk — Page 5

หลังจากนั้นฉันไม่มีความปรารถนาที่จะฉีกม่านนั้นทิ้ง หรือแอบลอดผ่านมันไป

I had thereafter no desire to tear down that veil, to creep through;

ฉันมองทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหลังม่านนั้นด้วยความ경멸อย่างสิ้นเชิง และดำรงชีวิตอยู่เหนือมันในดินแดนแห่งท้องฟ้าสีครามและเงาอันยิ่งใหญ่ที่ล่องลอย

I held all beyond it in common contempt, and lived above it in a region of blue sky and great wandering shadows.

ท้องฟ้านั้นสีครามที่สุดเมื่อฉันสามารถเอาชนะเพื่อนร่วมชั้นในการสอบ หรือชนะพวกเขาในการวิ่ง หรือแม้แต่ชกหัวทึบของพวกเขา

That sky was bluest when I could beat my mates at examination-time, or beat them at a foot-race, or even beat their stringy heads.

อนิจจา เมื่อกาลเวลาผ่านไป ความ경멸อันงดงามนั้นก็เริ่มเลือนหายไป เพราะคำพูดที่ฉันโหยหา และโอกาสอันสุกสกาวทั้งหลายนั้น เป็นของพวกเขา ไม่ใช่ของฉัน

Alas, with the years all this fine contempt began to fade; for the words I longed for, and all their dazzling opportunities, were theirs, not mine.

แต่ฉันบอกตัวเองว่าพวกเขาจะไม่เก็บรางวัลเหล่านั้นไว้ได้ บางส่วนหรือทั้งหมด ฉันจะแย่งชิงมันมาจากพวกเขา

But they should not keep these prizes, I said; some, all, I would wrest from them.

แต่ฉันจะทำสิ่งนั้นอย่างไรนั้น ฉันตัดสินใจไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นการเรียนกฎหมาย การรักษาคนป่วย หรือการเล่าเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์ที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉัน ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง

Just how I would do it I could never decide: by reading law, by healing the sick, by telling the wonderful tales that swam in my head,—some way.

สำหรับเด็กชายผิวดำคนอื่นๆ การต่อสู้ดิ้นรนนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยแสงแดดอันเจิดจ้าเช่นนั้น

With other black boys the strife was not so fiercely sunny:

วัยเยาว์ของพวกเขาหดเหี่ยวลงสู่การประจบสอพลออย่างน่าเบื่อหน่าย หรือจมดิ่งสู่ความเกลียดชังอย่างเงียบงันต่อโลกสีซีดที่อยู่รอบข้าง และความไม่ไว้วางใจอย่างเยาะเย้ยต่อทุกสิ่งที่เป็นสีขาว

their youth shrunk into tasteless sycophancy, or into silent hatred of the pale world about them and mocking distrust of everything white;

หรือไม่ก็สูญเปล่าไปกับเสียงร้องอันขมขื่นว่า เหตุใดพระเจ้าจึงทรงสร้างฉันให้เป็นคนถูกขับไล่และเป็นคนแปลกหน้าในบ้านของตนเอง

or wasted itself in a bitter cry, Why did God make me an outcast and a stranger in mine own house?

เงาของเรือนจำได้ปิดล้อมพวกเราทุกคน

The shades of the prison-house closed round about us all:

กำแพงที่คับแคบและแข็งกร้าวสำหรับคนขาวที่สุด แต่คับแคบอย่างไม่ปรานี สูงตระหง่าน และปีนป่ายไม่ได้สำหรับบรรดาบุตรแห่งราตรี ผู้ซึ่งต้องย่ำเดินอย่างมืดมนด้วยความอดทนยอมรับ

walls strait and stubborn to the whitest, but relentlessly narrow, tall, and unscalable to sons of night who must plod darkly on in resignation,

หรือต้องตีฝ่ามือที่ไร้ผลใดๆ ลงบนหิน หรือจ้องมองอย่างสม่ำเสมอแต่แทบหมดหวังไปยังแถบฟ้าสีครามเบื้องบน

or beat unavailing palms against the stone, or steadily, half hopelessly, watch the streak of blue above.