The strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Page 98

แต่เวลาก็เริ่มลบเลือนความสดใหม่ของความตื่นตระหนกของผม คำชมเชยจากมโนธรรมก็เริ่มกลายเป็นเรื่องธรรมดา ผมเริ่มถูกทรมานด้วยความปวดร้าวและความปรารถนา ราวกับว่าไฮด์กำลังดิ้นรนเพื่อเสรีภาพ และในที่สุดในชั่วโมงแห่งความอ่อนแอทางศีลธรรม ผมก็ผสมและกลืนยาแปลงร่างนั้นอีกครั้ง

But time began at last to obliterate the freshness of my alarm; the praises of conscience began to grow into a thing of course; I began to be tortured with throes and longings, as of Hyde struggling after freedom; and at last, in an hour of moral weakness, I once again compounded and swallowed the transforming draught.

ผมไม่คิดว่าเมื่อคนขี้เมาใช้เหตุผลกับตัวเองเกี่ยวกับอบายมุขของเขา เขาจะได้รับผลกระทบจากอันตรายที่เขาเผชิญผ่านความไม่รู้สึกทางกายภาพอันหยาบช้าของเขาสักครั้งหนึ่งในห้าร้อยครั้ง และผมก็เช่นกัน แม้ว่าผมจะได้พิจารณาสถานการณ์ของผมมานาน ผมก็ไม่ได้คำนึงถึงความไม่รู้สึกทางศีลธรรมอย่างสมบูรณ์และความพร้อมอย่างบ้าคลั่งต่อความชั่วร้าย ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของเอ็ดเวิร์ด ไฮด์มากพอ

I do not suppose that, when a drunkard reasons with himself upon his vice, he is once out of five hundred times affected by the dangers that he runs through his brutish, physical insensibility; neither had I, long as I had considered my position, made enough allowance for the complete moral insensibility and insensate readiness to evil, which were the leading characters of Edward Hyde.

แต่ผมก็ถูกลงโทษด้วยสิ่งเหล่านี้ ปีศาจของผมถูกขังมานาน มันออกมาพร้อมเสียงคำราม ผมรู้สึกได้ แม้ในขณะที่ผมดื่มยานั้น ถึงแนวโน้มที่ไม่มีเหตุผลและดุร้ายมากขึ้นต่อความชั่ว มันคงจะเป็นสิ่งนี้ ผมคิดว่า ที่กระตุ้นพายุแห่งความใจร้อนในจิตวิญญาณของผม ซึ่งผมฟังคำกล่าวที่สุภาพของเหยื่อผู้น่าสงสารของผมด้วยความรู้สึกนั้น

Yet it was by these that I was punished. My devil had been long caged, he came out roaring. I was conscious, even when I took the draught, of a more unbridled, a more furious propensity to ill. It must have been this, I suppose, that stirred in my soul that tempest of impatience with which I listened to the civilities of my unhappy victim;

ผมขอประกาศอย่างน้อยต่อหน้าพระเจ้าว่า ไม่มีผู้ใดที่มีสติทางศีลธรรมจะทำผิดอาชญากรรมนั้นได้ด้วยการยั่วยุที่น่าสงสารเช่นนั้น และว่าผมโจมตีด้วยจิตใจที่ไร้เหตุผลไม่ต่างจากเด็กป่วยที่อาจทำลายของเล่น

I declare, at least, before God, no man morally sane could have been guilty of that crime upon so pitiful a provocation; and that I struck in no more reasonable spirit than that in which a sick child may break a plaything.