The strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Page 102

ทุกสิ่งย่อมมีจุดจบ ภาชนะที่จุมากที่สุดก็เต็มในที่สุด และการยอมจำนนต่อความชั่วร้ายของฉันในช่วงสั้นๆ นี้ก็ทำลายสมดุลของจิตวิญญาณฉันในที่สุด

There comes an end to all things; the most capacious measure is filled at last; and this brief condescension to my evil finally destroyed the balance of my soul.

แต่ฉันก็ไม่รู้สึกตกใจ การตกต่ำดูเป็นธรรมชาติ เหมือนการกลับไปสู่วันเก่าๆ ก่อนที่ฉันจะค้นพบ

And yet I was not alarmed; the fall seemed natural, like a return to the old days before I had made my discovery.

เป็นวันมกราคมที่สดใสแจ่มใส พื้นเปียกตรงที่น้ำแข็งละลาย แต่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง และสวนรีเจนท์เต็มไปด้วยเสียงนกร้องในฤดูหนาวและกลิ่นหอมของฤดูใบไม้ผลิ

It was a fine, clear, January day, wet under foot where the frost had melted, but cloudless overhead; and the Regent's Park was full of winter chirrupings and sweet with spring odours.

ฉันนั่งอาบแดดบนม้านั่ง สัตว์ภายในตัวฉันกำลังเลียริมฝีปากด้วยความทรงจำ ส่วนจิตวิญญาณง่วงนิดหน่อย สัญญาว่าจะกลับใจภายหลัง แต่ยังไม่เริ่ม

I sat in the sun on a bench; the animal within me licking the chops of memory; the spiritual side a little drowsed, promising subsequent penitence, but not yet moved to begin.

ท้ายที่สุดฉันก็คิดว่า ฉันก็เหมือนเพื่อนบ้านของฉัน แล้วฉันก็ยิ้ม เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นๆ เปรียบเทียบน้ำใจดีที่กระตือรือร้นของฉันกับความโหดร้ายแบบเฉื่อยชาจากการเพิกเฉยของพวกเขา

After all, I reflected, I was like my neighbours; and then I smiled, comparing myself with other men, comparing my active good-will with the lazy cruelty of their neglect.

และในขณะที่มีความคิดอวดดีนั้นพอดี ความรู้สึกไม่สบายก็เข้ามาครอบงำฉัน คลื่นไส้อย่างแรงและตัวสั่นอย่างรุนแรงที่สุด

And at the very moment of that vainglorious thought, a qualm came over me, a horrid nausea and the most deadly shuddering.

อาการเหล่านี้ผ่านไปและทำให้ฉันรู้สึกเป็นลม แล้วเมื่อความเป็นลมคลายลง ฉันเริ่มตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ความคิดของฉัน มีความกล้าหาญมากขึ้น ดูหมิ่นอันตราย และหลุดพ้นจากพันธะผูกพัน

These passed away, and left me faint; and then as in its turn faintness subsided, I began to be aware of a change in the temper of my thoughts, a greater boldness, a contempt of danger, a solution of the bonds of obligation.

ฉันมองลงไป เสื้อผ้าของฉันห้อยย้อยอยู่บนแขนขาที่ลีบไป มือที่วางอยู่บนเข่าของฉันมีเส้นเอ็นนูนและมีขนดก ฉันกลายเป็นเอ็ดเวิร์ด ไฮด์อีกครั้ง

I looked down; my clothes hung formlessly on my shrunken limbs; the hand that lay on my knee was corded and hairy. I was once more Edward Hyde.