The war of the worlds — Page 132

"

"

It was like riding into the smoke of a fire to approach the meeting point of the lane and road; the crowd roared like a fire, and the dust was hot and pungent.

มันเหมือนกับการขี่ม้าเข้าไปในควันของกองไฟเพื่อเข้าใกล้จุดที่ตรอกและถนนมาบรรจบกัน ฝูงชนส่งเสียงดังราวกับกองไฟ และฝุ่นก็ร้อนและฉุน

And, indeed, a little way up the road a villa was burning and sending rolling masses of black smoke across the road to add to the confusion.

และแท้จริงแล้ว ไม่ไกลจากนั้นบนถนน บ้านพักหลังหนึ่งกำลังลุกไหม้และพ่นกลุ่มควันดำมหึมาคลุ้งข้ามถนน ยิ่งเพิ่มความโกลาหลให้มากขึ้น

Two men came past them.

ชายสองคนเดินผ่านพวกเขาไป

Then a dirty woman, carrying a heavy bundle and weeping.

แล้วก็มีหญิงสกปรกคนหนึ่ง แบกของหนักอุ้มอยู่และกำลังร้องไห้

A lost retriever dog, with hanging tongue, circled dubiously round them, scared and wretched, and fled at my brother's threat.

สุนัขพันธุ์รีทรีฟเวอร์ที่หลงทาง ลิ้นห้อยออกมา วนเวียนอยู่รอบๆ พวกเขาอย่างไม่มั่นใจ ตกใจกลัวและน่าสงสาร แล้วก็วิ่งหนีเมื่อพี่ชายของฉันขู่มัน

So much as they could see of the road Londonward between the houses to the right was a tumultuous stream of dirty, hurrying people, pent in between the villas on either side; the black heads, the crowded forms, grew into distinctness as they rushed towards the corner, hurried past, and merged their individuality again in a receding multitude that was swallowed up at last in a cloud of dust.

เท่าที่พวกเขามองเห็นถนนที่มุ่งสู่ลอนดอนระหว่างบ้านเรือนทางขวานั้น คือกระแสคนสกปรกเร่งรีบที่ปั่นป่วนวุ่นวาย ถูกอัดแน่นอยู่ระหว่างบ้านพักทั้งสองฝั่ง หัวดำๆ และรูปร่างที่แออัดยัดเยียดค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นเมื่อพวกเขาพุ่งเข้ามาที่มุมถนน แล้วก็รีบผ่านไป ก่อนจะกลืนหายเข้าไปในฝูงชนที่ถอยห่างออกไปซึ่งในที่สุดก็ถูกกลืนหายไปในกลุ่มฝุ่น

"Go on! Go on!" cried the voices.

"ไปต่อ! ไปต่อ!" เสียงตะโกนดังขึ้น

"Way! Way!"

"เปิดทาง! เปิดทาง!"

One man's hands pressed on the back of another.

มือของชายคนหนึ่งดันหลังชายอีกคน

My brother stood at the pony's head.

พี่ชายของฉันยืนอยู่ที่หัวม้าโพนี่

Irresistibly attracted, he advanced slowly, pace by pace, down the lane.

ถูกดึงดูดอย่างต้านทานไม่ได้ เขาค่อยๆ เดินหน้าลงไปตามตรอก ทีละก้าว

Edgware had been a scene of confusion, Chalk Farm a riotous tumult, but this was a whole population in movement.

เอดจ์แวร์เคยเป็นฉากแห่งความโกลาหล ชอล์กฟาร์มเป็นความวุ่นวายอลหม่าน แต่นี่คือประชากรทั้งหมดที่กำลังเคลื่อนไหว

It is hard to imagine that host.

เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการถึงฝูงชนนั้น

It had no character of its own.

มันไม่มีลักษณะเฉพาะของตัวเอง