The war of the worlds — Page 86

With overwhelming force came the thought of myself, of my wife, and the old life of hope and tender helpfulness that had ceased for ever.

ความคิดถึงตัวเอง ถึงภรรยา และชีวิตเก่าอันเต็มไปด้วยความหวังและความช่วยเหลืออันอ่อนโยนที่ได้สิ้นสุดลงตลอดกาลนั้น ได้ถาโถมเข้ามาอย่างท่วมท้น

IX.

บทที่ ๙

WRECKAGE.

ซากปรักหักพัง

And now comes the strangest thing in my story.

และบัดนี้ก็มาถึงเรื่องที่แปลกประหลาดที่สุดในเรื่องราวของฉัน

Yet, perhaps, it is not altogether strange.

กระนั้น บางทีมันก็ไม่ได้แปลกประหลาดนักหรอก

I remember, clearly and coldly and vividly, all that I did that day until the time that I stood weeping and praising God upon the summit of Primrose Hill.

ฉันจำได้อย่างชัดเจน เยือกเย็น และแจ่มแจ้ง ถึงทุกสิ่งที่ฉันทำในวันนั้น จนกระทั่งถึงเวลาที่ฉันยืนร้องไห้และสรรเสริญพระเจ้าอยู่บนยอดเขาพริมโรสฮิลล์

And then I forget.

และหลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้

Of the next three days I know nothing.

สำหรับสามวันถัดมานั้น ฉันไม่รู้อะไรเลย

I have learned since that, so far from my being the first discoverer of the Martian overthrow, several such wanderers as myself had already discovered this on the previous night.

ภายหลังฉันได้รู้ว่า ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่คนแรกที่ค้นพบการล่มสลายของเหล่ามาร์เชียน เพราะนักเดินเร่ร่อนอย่างฉันหลายคนได้ค้นพบเรื่องนี้ตั้งแต่คืนก่อนหน้านั้นแล้ว

One man—the first—had gone to St. Martin's-le-Grand, and, while I sheltered in the cabmen's hut, had contrived to telegraph to Paris.

ชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนแรก ได้ไปที่เซนต์มาร์ตินส์เลอกรองด์ และในขณะที่ฉันหลบภัยอยู่ในกระท่อมของคนขับรถม้านั้น เขาได้จัดการโทรเลขไปยังปารีส

Thence the joyful news had flashed all over the world; a thousand cities, chilled by ghastly apprehensions, suddenly flashed into frantic illuminations; they knew of it in Dublin, Edinburgh, Manchester, Birmingham, at the time when I stood upon the verge of the pit.

จากนั้นข่าวดีอันน่าปีติยินดีก็แพร่กระจายไปทั่วโลก เมืองนับพันที่ถูกหล่อเย็นด้วยความหวาดกลัวอันสยองขวัญก็จุดไฟฉลองขึ้นอย่างเอิกเกริกในทันที ผู้คนในดับลิน เอดินเบอระ แมนเชสเตอร์ เบอร์มิงแฮม ล้วนได้รับรู้ข่าวนี้ ในเวลาเดียวกับที่ฉันยืนอยู่บนขอบหลุม

Already men, weeping with joy, as I have heard, shouting and staying their work to shake hands and shout, were making up trains, even as near as Crewe, to descend upon London.

ตามที่ฉันได้ยินมา ชายๆ ที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ ตะโกนร้องและหยุดงานเพื่อจับมือกันและโห่ร้อง กำลังรวบรวมขบวนรถไฟ แม้แต่ที่ใกล้เพียงเมืองครูว์ เพื่อมุ่งหน้าลงไปยังลอนดอน

The church bells that had ceased a fortnight since suddenly caught the news, until all England was bell-ringing.

ระฆังโบสถ์ที่ได้หยุดดังมาสองสัปดาห์แล้ว ก็ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อได้รับข่าว จนทั่วทั้งอังกฤษเต็มไปด้วยเสียงระฆัง

Men on cycles, lean-faced, unkempt, scorched along every country lane shouting of unhoped deliverance, shouting to gaunt, staring figures of despair.

ชายๆ ที่ขี่จักรยาน มีใบหน้าซูบผอม ผมเผ้ารุงรัง ขับขี่ตัดผ่านทุกเส้นทางชนบทอย่างรวดเร็ว ตะโกนร้องประกาศการปลดปล่อยอันไม่คาดฝัน ตะโกนไปยังรูปร่างผอมโซที่จ้องมองด้วยความสิ้นหวัง