The Yellow Wallpaper — Page 5

เราอยู่ที่นี่มาสองสัปดาห์แล้ว และฉันไม่อยากเขียนอะไรเลยตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

We have been here two weeks, and I haven't felt like writing before, since that first day.

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง อยู่ชั้นบนในห้องเด็กที่น่าสยดสยองนั่น และไม่มีอะไรมาขัดขวางการเขียนของฉันเท่าที่ต้องการ นอกจากความอ่อนแรงเท่านั้น

I am sitting by the window now, up in this atrocious nursery, and there is nothing to hinder my writing as much as I please, save lack of strength.

จอห์นออกไปทั้งวัน และบางคืนก็ไม่กลับบ้านเมื่อคนไข้ของเขาอาการหนัก

John is away all day, and even some nights when his cases are serious.

ฉันดีใจที่อาการของตัวเองไม่หนักนัก!

I am glad my case is not serious!

แต่ความป่วยไข้ทางประสาทเหล่านี้ทำให้หดหู่ใจอย่างยิ่ง

But these nervous troubles are dreadfully depressing.

จอห์นไม่รู้เลยว่าฉันทุกข์ทรมานมากแค่ไหน เขารู้แต่ว่าไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องทุกข์ทรมาน และนั่นก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

John does not know how much I really suffer. He knows there is no reason to suffer, and that satisfies him.

แน่นอนว่ามันเป็นแค่ความเครียดทางประสาท มันกดทับฉันหนักมากที่ไม่สามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้เลยสักอย่าง!

Of course it is only nervousness. It does weigh on me so not to do my duty in any way!

ฉันตั้งใจจะเป็นกำลังใจให้จอห์น เป็นที่พักพิงและความปลอบโยนที่แท้จริงสำหรับเขา แต่แล้วฉันก็กลายเป็นภาระให้เขาไปเสียแล้ว!

I meant to be such a help to John, such a real rest and comfort, and here I am a comparative burden already!

ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าการทำสิ่งเล็กน้อยที่พอจะทำได้นั้นต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว การต้อนรับแขก หรือการสั่งของต่างๆ

Nobody would believe what an effort it is to do what little I am able—to dress and entertain, and order things.

โชคดีที่แมรี่ดูแลทารกน้อยได้ดีมาก ทารกน้อยน่ารักจริงๆ!

It is fortunate Mary is so good with the baby. Such a dear baby!

แต่ฉันก็ไม่สามารถอยู่ใกล้เขาได้ มันทำให้ฉันประสาทตึงมาก

And yet I cannot be with him, it makes me so nervous.

ฉันคิดว่าจอห์นคงไม่เคยมีอาการประสาทตึงในชีวิตเลย เขาล้อเลียนฉันเรื่องวอลล์เปเปอร์นี้มากจริงๆ!

I suppose John never was nervous in his life. He laughs at me so about this wallpaper!

ตอนแรกเขาตั้งใจจะเปลี่ยนวอลล์เปเปอร์ใหม่ แต่ภายหลังเขาบอกว่าฉันยอมแพ้ต่อมัน และไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่าการปล่อยให้คนไข้โรคประสาทเอาแต่ใจตามความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง

At first he meant to repaper the room, but afterwards he said that I was letting it get the better of me, and that nothing was worse for a nervous patient than to give way to such fancies.