Walden, and On The Duty Of Civil Disobedience — Page 3

ข้าพเจ้าอยากจะกล่าวบางสิ่ง ไม่ใช่เกี่ยวกับชาวจีนหรือชาวหมู่เกาะแซนด์วิชมากนัก แต่เกี่ยวกับท่านผู้อ่านหน้าเหล่านี้ ซึ่งกล่าวกันว่าอาศัยอยู่ในนิวอิงแลนด์

I would fain say something, not so much concerning the Chinese and Sandwich Islanders as you who read these pages, who are said to live in New England;

บางสิ่งเกี่ยวกับสภาพของท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสภาพภายนอกหรือสถานการณ์ในโลกนี้ ในเมืองนี้ ว่ามันเป็นอย่างไร

something about your condition, especially your outward condition or circumstances in this world, in this town, what it is,

ว่ามันจำเป็นหรือไม่ที่มันจะต้องเลวร้ายเช่นนี้ และมันจะดีขึ้นได้หรือเปล่า

whether it is necessary that it be as bad as it is, whether it cannot be improved as well as not.

ข้าพเจ้าได้เดินทางมากในคองคอร์ด และทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะในร้านค้า สำนักงาน หรือทุ่งนา ชาวเมืองดูเหมือนกำลังทำการลงโทษตนเองในรูปแบบที่น่าทึ่งนับพัน

I have travelled a good deal in Concord; and everywhere, in shops, and offices, and fields, the inhabitants have appeared to me to be doing penance in a thousand remarkable ways.

สิ่งที่ข้าพเจ้าได้ยินเกี่ยวกับพราหมณ์ที่นั่งเปิดเผยกายต่อกองไฟทั้งสี่ และจ้องมองดวงอาทิตย์

What I have heard of Brahmins sitting exposed to four fires and looking in the face of the sun;

หรือแขวนตัวห้อยหัวลงเหนือเปลวไฟ

or hanging suspended, with their heads downward, over flames;

หรือมองท้องฟ้าเหนือบ่าของตนเอง จนกระทั่งมันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาที่จะกลับสู่ท่าทางธรรมชาติ ในขณะที่เนื่องจากการบิดของลำคอ มีแต่ของเหลวเท่านั้นที่สามารถผ่านเข้าสู่กระเพาะได้

or looking at the heavens over their shoulders "until it becomes impossible for them to resume their natural position, while from the twist of the neck nothing but liquids can pass into the stomach;"

หรืออยู่อาศัยถูกล่ามโซ่ตลอดชีวิตที่โคนต้นไม้

or dwelling, chained for life, at the foot of a tree;

หรือวัดความกว้างของจักรวรรดิอันกว้างใหญ่ด้วยร่างกายของตน ดั่งหนอนผีเสื้อ

or measuring with their bodies, like caterpillars, the breadth of vast empires;

หรือยืนด้วยขาข้างเดียวบนยอดเสา แม้แต่รูปแบบของการทรมานตนอย่างมีสติเหล่านี้ก็แทบไม่น่าเหลือเชื่อและน่าตะลึงไปกว่าภาพที่ข้าพเจ้าเห็นอยู่ทุกวัน

or standing on one leg on the tops of pillars,—even these forms of conscious penance are hardly more incredible and astonishing than the scenes which I daily witness.