War and Peace — Page 1

"เอาล่ะ เจ้าชาย เจนัวและลุกกาตอนนี้เป็นแค่ที่ดินของครอบครัวบูโอนาปาร์เตเท่านั้น

"Well, Prince, so Genoa and Lucca are now just family estates of the Buonapartes.

แต่ฉันขอเตือนคุณนะ ถ้าคุณไม่ยอมบอกว่านี่หมายถึงสงคราม

But I warn you, if you don't tell me that this means war,

ถ้าคุณยังพยายามจะปกป้องความชั่วร้ายและความน่าสยดสยองที่กระทำโดยจอมมารคนนั้น

if you still try to defend the infamies and horrors perpetrated by that Antichrist—

ฉันเชื่อจริงๆ ว่าเขาคือจอมมาร

I really believe he is Antichrist—

ฉันจะไม่ขอข้องแวะกับคุณอีกต่อไป และคุณก็ไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้ว

I will have nothing more to do with you and you are no longer my friend,

ไม่ใช่ 'ทาสผู้ซื่อสัตย์' ของฉันอีกต่อไป อย่างที่คุณเรียกตัวเอง!

no longer my 'faithful slave,' as you call yourself!

แต่สบายดีไหม? ฉันเห็นว่าฉันทำให้คุณตกใจ นั่งลงแล้วเล่าข่าวทั้งหมดให้ฉันฟังหน่อยสิ"

But how do you do? I see I have frightened you—sit down and tell me all the news."

ขณะนั้นเป็นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1805 และผู้พูดคือแอนนา ปัฟลอฟนา เชเรอร์ผู้เป็นที่รู้จักกันดี

It was in July, 1805, and the speaker was the well-known Anna Pávlovna Schérer,

นางสนมแห่งเกียรติยศและคนโปรดของพระจักรพรรดินีมาร์ยา ฟีโอโดรอฟนา

maid of honor and favorite of the Empress Márya Fëdorovna.

ด้วยถ้อยคำเหล่านี้ เธอได้ทักทายเจ้าชายวาซีลี คูราจิน ผู้มีตำแหน่งและความสำคัญสูง ซึ่งเป็นคนแรกที่มาถึงงานต้อนรับของเธอ

With these words she greeted Prince Vasíli Kurágin, a man of high rank and importance, who was the first to arrive at her reception.

แอนนา ปัฟลอฟนามีอาการไอมาหลายวันแล้ว

Anna Pávlovna had had a cough for some days.

เธอกำลังทนทุกข์จากโรคไข้หวัดใหญ่ดังที่เธอบอก

She was, as she said, suffering from la grippe;

โดยคำว่า grippe นั้นเป็นคำใหม่ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในขณะนั้น ซึ่งใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงเท่านั้น

grippe being then a new word in St. Petersburg, used only by the elite.

บัตรเชิญทุกใบโดยไม่มีข้อยกเว้น เขียนเป็นภาษาฝรั่งเศสและส่งโดยคนรับใช้แต่งชุดสีแดงในตอนเช้าวันนั้น มีใจความดังนี้

All her invitations without exception, written in French, and delivered by a scarlet-liveried footman that morning, ran as follows:

"ถ้าท่านไม่มีธุระอะไรดีกว่านี้ ท่านเคาน์ต (หรือเจ้าชาย) และถ้าโอกาสที่จะใช้เวลาค่ำคืนกับคนป่วยผู้น่าสงสารนี้ไม่ได้น่ากลัวเกินไปนัก

"If you have nothing better to do, Count (or Prince), and if the prospect of spending an evening with a poor invalid is not too terrible,

ฉันจะยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะต้อนรับท่านคืนนี้ระหว่างเวลา 7 ถึง 10 นาฬิกา — แอนเน็ต เชเรอร์"

I shall be very charmed to see you tonight between 7 and 10—Annette Schérer."

"เป็นพระเจ้า! นี่มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงอะไรเช่นนี้!" เจ้าชายตอบโดยไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวแต่อย่างใดกับการต้อนรับเช่นนี้

"Heavens! what a virulent attack!" replied the prince, not in the least disconcerted by this reception.