White Fang — Page 7

The hand, with fingers crooked and spread apart, rubbed his stomach in a playful way and rolled him from side to side.

มือนั้น นิ้วงอและกางออก ถูท้องของมันด้วยท่าทางที่เล่นสนุก และกลิ้งมันไปมาจากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง

It was ridiculous and ungainly, lying there on his back with legs sprawling in the air.

มันดูน่าขันและอุ้ยอ้าย นอนหงายอยู่ที่นั่นโดยมีขาแผ่กางอยู่ในอากาศ

Besides, it was a position of such utter helplessness that White Fang's whole nature revolted against it.

ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นท่าทางที่ไร้หนทางช่วยตัวเองโดยสิ้นเชิง จนสัญชาตญาณทั้งหมดของไวท์แฟงต่อต้านมัน

He could do nothing to defend himself.

มันไม่สามารถทำอะไรเพื่อปกป้องตัวเองได้เลย

If this man-animal intended harm, White Fang knew that he could not escape it.

หากสัตว์มนุษย์ตัวนี้มีเจตนาร้าย ไวท์แฟงรู้ว่ามันไม่สามารถหนีพ้นได้

How could he spring away with his four legs in the air above him?

มันจะกระโดดหนีไปได้อย่างไรในเมื่อขาทั้งสี่ของมันชี้ขึ้นอยู่บนอากาศเหนือตัวมัน

Yet submission made him master his fear, and he only growled softly.

กระนั้น การยอมจำนนทำให้มันควบคุมความกลัวได้ และมันก็เพียงแต่คำรามเบาๆ

This growl he could not suppress; nor did the man-animal resent it by giving him a blow on the head.

เสียงคำรามนั้นมันไม่สามารถระงับได้ และสัตว์มนุษย์ก็มิได้โกรธมันด้วยการตีหัวมัน

And furthermore, such was the strangeness of it, White Fang experienced an unaccountable sensation of pleasure as the hand rubbed back and forth.

และยิ่งไปกว่านั้น ช่างประหลาดเสียนี่กระไร ไวท์แฟงรู้สึกถึงความสุขที่อธิบายไม่ได้ขณะที่มือนั้นถูไปมา

When he was rolled on his side he ceased to growl, when the fingers pressed and prodded at the base of his ears the pleasurable sensation increased; and when, with a final rub and scratch, the man left him alone and went away, all fear had died out of White Fang.

เมื่อมันถูกกลิ้งตะแคง มันก็หยุดคำราม เมื่อนิ้วกดและดุนที่โคนหูของมัน ความรู้สึกที่น่าพอใจก็เพิ่มมากขึ้น และเมื่อมนุษย์ถูและเกาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วปล่อยให้มันอยู่คนเดียวและจากไป ความกลัวทั้งหมดก็ดับหายไปจากไวท์แฟง

He was to know fear many times in his dealing with man; yet it was a token of the fearless companionship with man that was ultimately to be his.

มันจะต้องพบกับความกลัวอีกหลายครั้งในการติดต่อกับมนุษย์ กระนั้นมันก็เป็นสัญญาณของมิตรภาพที่ปราศจากความกลัวกับมนุษย์ ซึ่งในที่สุดจะเป็นของมัน

After a time, White Fang heard strange noises approaching.

ต่อมาไม่นาน ไวท์แฟงได้ยินเสียงแปลกๆ กำลังเข้ามาใกล้

He was quick in his classification, for he knew them at once for man-animal noises.

มันจำแนกได้อย่างรวดเร็ว เพราะมันรู้ทันทีว่านั่นคือเสียงของสัตว์มนุษย์