White Fang — Page 9

He could now see the man-animals driving back the dogs with clubs and stones, defending him, saving him from the savage teeth of his kind that somehow was not his kind.

ตอนนี้เขามองเห็นพวกมนุษย์-สัตว์กำลังไล่ต้อนสุนัขกลับไปด้วยกระบองและก้อนหิน คอยปกป้องเขา ช่วยเขาให้พ้นจากเขี้ยวอันดุร้ายของพวกพ้องชนิดเดียวกัน ซึ่งแท้จริงแล้วก็ไม่ใช่พวกพ้องของเขาเสียทีเดียว

And though there was no reason in his brain for a clear conception of so abstract a thing as justice, nevertheless, in his own way, he felt the justice of the man-animals, and he knew them for what they were—makers of law and executors of law.

และแม้ในสมองของเขาจะไม่มีเหตุผลใดที่จะเข้าใจสิ่งที่เป็นนามธรรมอย่างความยุติธรรมได้อย่างชัดเจน แต่กระนั้น ด้วยวิธีของเขาเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงความยุติธรรมของพวกมนุษย์-สัตว์ และเขารู้จักพวกมันในสิ่งที่พวกมันเป็น นั่นคือผู้สร้างกฎหมายและผู้บังคับใช้กฎหมาย

Also, he appreciated the power with which they administered the law.

นอกจากนี้ เขายังชื่นชมในพลังอำนาจที่พวกมันใช้บังคับใช้กฎหมาย

Unlike any animals he had ever encountered, they did not bite nor claw.

ต่างจากสัตว์ใดๆ ที่เขาเคยพบมา พวกมันไม่ได้กัดหรือข่วน

They enforced their live strength with the power of dead things.

พวกมันเสริมพลังชีวิตของตนด้วยอำนาจของสิ่งที่ไม่มีชีวิต

Dead things did their bidding.

สิ่งที่ไม่มีชีวิตเชื่อฟังคำสั่งของพวกมัน

Thus, sticks and stones, directed by these strange creatures, leaped through the air like living things, inflicting grievous hurts upon the dogs.

ดังนั้น ไม้และก้อนหินที่ถูกชี้นำโดยสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเหล่านี้จึงพุ่งผ่านอากาศดั่งสิ่งมีชีวิต ก่อให้เกิดบาดแผลอันเจ็บปวดรุนแรงแก่เหล่าสุนัข

To his mind this was power unusual, power inconceivable and beyond the natural, power that was godlike.

ในความคิดของเขา นี่คืออำนาจที่ผิดปกติ อำนาจที่คิดไม่ถึงและเหนือธรรมชาติ อำนาจที่ดุจเทพเจ้า

White Fang, in the very nature of him, could never know anything about gods; at the best he could know only things that were beyond knowing—but the wonder and awe that he had of these man-animals in ways resembled what would be the wonder and awe of man at sight of some celestial creature, on a mountain top, hurling thunderbolts from either hand at an astonished world.

ไวท์แฟง ด้วยธรรมชาติที่แท้จริงของเขา ไม่มีวันรู้จักสิ่งใดเกี่ยวกับเทพเจ้าได้ อย่างดีที่สุดเขาก็รู้ได้แต่เพียงสิ่งที่อยู่เหนือการรับรู้เท่านั้น แต่ความประหลาดใจและความเกรงขามที่เขามีต่อพวกมนุษย์-สัตว์เหล่านี้ มีความคล้ายคลึงกับความประหลาดใจและความเกรงขามของมนุษย์เมื่อมองเห็นสิ่งมีชีวิตบนสรวงสวรรค์บนยอดเขา กำลังขว้างสายฟ้าจากทั้งสองมือใส่โลกที่ตะลึงงัน

The last dog had been driven back.

สุนัขตัวสุดท้ายถูกไล่ต้อนกลับไปแล้ว

The hubbub died down.

เสียงวุ่นวายก็สงบลง