White Fang — Page 15

It drew him as the light, in the mouth of the cave had drawn him in his early puppyhood.

มันดึงดูดเขาเช่นเดียวกับที่แสงสว่างที่ปากถ้ำเคยดึงดูดเขาในวัยเยาว์ของลูกสุนัข

He crawled the several steps toward the flame.

เขาคลานไปยังเปลวไฟหลายก้าว

He heard Grey Beaver chuckle above him, and he knew the sound was not hostile.

เขาได้ยินเกรย์บีเวอร์หัวเราะคิกคักอยู่เหนือเขา และเขารู้ว่าเสียงนั้นไม่ได้เป็นปรปักษ์

Then his nose touched the flame, and at the same instant his little tongue went out to it.

จากนั้นจมูกของเขาก็แตะเปลวไฟ และในขณะเดียวกันลิ้นเล็กๆ ของเขาก็แลบออกไปหาเปลวไฟนั้น

For a moment he was paralysed.

ชั่วขณะหนึ่งเขาแข็งทื่ออยู่กับที่

The unknown, lurking in the midst of the sticks and moss, was savagely clutching him by the nose.

สิ่งไม่รู้จักที่ซุ่มซ่อนอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้และตะไคร่น้ำนั้นกำลังจับจมูกของเขาอย่างดุร้าย

He scrambled backward, bursting out in an astonished explosion of ki-yi's.

เขาถอยหนีอย่างรีบร้อน พร้อมกับร้องเสียงหวีดหวาดด้วยความตกใจ

At the sound, Kiche leaped snarling to the end of her stick, and there raged terribly because she could not come to his aid.

เมื่อได้ยินเสียงนั้น คิเชก็กระโดดขึ้นพร้อมกับขู่คำรามไปจนสุดปลายเชือกที่ผูกเธอไว้ และโกรธอย่างรุนแรงเพราะเธอไม่สามารถมาช่วยเขาได้

But Grey Beaver laughed loudly, and slapped his thighs, and told the happening to all the rest of the camp, till everybody was laughing uproariously.

แต่เกรย์บีเวอร์หัวเราะลั่น ตบต้นขาของตัวเอง และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนอื่นๆ ในค่ายฟัง จนทุกคนหัวเราะกันอย่างลั่นลาน

But White Fang sat on his haunches and ki-yi'd and ki-yi'd, a forlorn and pitiable little figure in the midst of the man-animals.

แต่ไวท์แฟงนั่งยองๆ และร้องหวีดไม่หยุด เป็นรูปร่างเล็กๆ ที่น่าสงสารและโดดเดี่ยวท่ามกลางบรรดามนุษย์สัตว์

It was the worst hurt he had ever known.

นี่คือความเจ็บปวดที่เลวร้ายที่สุดที่เขาเคยประสบมา

Both nose and tongue had been scorched by the live thing, sun-coloured, that had grown up under Grey Beaver's hands.

ทั้งจมูกและลิ้นถูกสิ่งมีชีวิตสีเหลืองดั่งดวงอาทิตย์ซึ่งเติบโตขึ้นในมือของเกรย์บีเวอร์นั้นเผาไหม้

He cried and cried interminably, and every fresh wail was greeted by bursts of laughter on the part of the man-animals.

เขาร้องไห้ไม่หยุดหย่อน และทุกครั้งที่ร้องขึ้นใหม่ก็มีเสียงหัวเราะของบรรดามนุษย์สัตว์ตอบรับ

He tried to soothe his nose with his tongue, but the tongue was burnt too, and the two hurts coming together produced greater hurt; whereupon he cried more hopelessly and helplessly than ever.

เขาพยายามใช้ลิ้นลูบจมูกเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด แต่ลิ้นก็ถูกไหม้เช่นกัน และเมื่อความเจ็บปวดทั้งสองมารวมกันก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น ทำให้เขาร้องไห้อย่างสิ้นหวังและไร้ที่พึ่งยิ่งกว่าเดิม