White Fang — Page 16

And then shame came to him.

และแล้วความละอายก็เข้ามาสู่จิตใจของมัน

He knew laughter and the meaning of it.

มันรู้จักเสียงหัวเราะและความหมายของมัน

It is not given us to know how some animals know laughter, and know when they are being laughed at; but it was this same way that White Fang knew it.

เราไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าสัตว์บางชนิดรับรู้เสียงหัวเราะได้อย่างไร และรู้ได้อย่างไรว่าตนกำลังถูกหัวเราะเยาะ แต่ไวท์แฟงก็รับรู้มันได้ด้วยวิธีเดียวกันนั้น

And he felt shame that the man-animals should be laughing at him.

และมันรู้สึกละอายที่บรรดามนุษย์-สัตว์เหล่านั้นกำลังหัวเราะเยาะมัน

He turned and fled away, not from the hurt of the fire, but from the laughter that sank even deeper, and hurt in the spirit of him.

มันหันหลังและวิ่งหนีไป ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากไฟ แต่เพราะเสียงหัวเราะที่ฝังลึกยิ่งกว่า และเจ็บปวดอยู่ในจิตวิญญาณของมัน

And he fled to Kiche, raging at the end of her stick like an animal gone mad—to Kiche, the one creature in the world who was not laughing at him.

และมันวิ่งหนีไปหาคิเช่ ซึ่งกำลังดิ้นรนอย่างดุเดือดที่ปลายเชือกผูกเหมือนสัตว์ที่คลุ้มคลั่ง ไปหาคิเช่ สิ่งมีชีวิตเดียวในโลกที่ไม่ได้หัวเราะเยาะมัน

Twilight drew down and night came on, and White Fang lay by his mother's side.

ยามเย็นย่ำค่ำลงและราตรีก็เริ่มต้นขึ้น ไวท์แฟงนอนอยู่ข้างๆ แม่ของมัน

His nose and tongue still hurt, but he was perplexed by a greater trouble.

จมูกและลิ้นของมันยังคงเจ็บปวดอยู่ แต่มันกลับวิตกกังวลกับความทุกข์ที่ยิ่งใหญ่กว่า

He was homesick.

มันรู้สึกคิดถึงบ้าน

He felt a vacancy in him, a need for the hush and quietude of the stream and the cave in the cliff.

มันรู้สึกถึงความว่างเปล่าในตัวมัน ความต้องการความสงบเงียบของสายธารและถ้ำในหน้าผา

Life had become too populous.

ชีวิตที่นี่มีผู้คนพลุกพล่านเกินไป

There were so many of the man-animals, men, women, and children, all making noises and irritations.

มีบรรดามนุษย์-สัตว์มากมายนัก ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กๆ ล้วนส่งเสียงและก่อความรำคาญ

And there were the dogs, ever squabbling and bickering, bursting into uproars and creating confusions.

และยังมีบรรดาสุนัขที่คอยทะเลาะวิวาทและโต้เถียงกันตลอดเวลา ก่อให้เกิดความวุ่นวายอึกทึกและความสับสนวุ่นวาย

The restful loneliness of the only life he had known was gone.

ความสงบเงียบและความโดดเดี่ยวอันเป็นสุขของชีวิตที่มันรู้จักได้หายไปแล้ว

Here the very air was palpitant with life.

ที่นี่แม้แต่อากาศก็ยังเต้นระรัวไปด้วยชีวิตชีวา

It hummed and buzzed unceasingly.

มันส่งเสียงหึ่งและอึงคะนึงอยู่ไม่หยุดหย่อน