White Fang — Page 11

Never, no matter what the circumstance, must he dare to bite the god who was lord and master over him; the body of the lord and master was sacred, not to be defiled by the teeth of such as he.

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด เขาจะไม่มีวันกล้ากัดเทพเจ้าผู้เป็นเจ้านายและผู้ครองอำนาจเหนือเขา ร่างกายของเจ้านายและผู้ครองอำนาจนั้นศักดิ์สิทธิ์ ไม่อาจถูกทำให้มัวหมองด้วยฟันของสิ่งมีชีวิตอย่างเขา

That was evidently the crime of crimes, the one offence there was no condoning nor overlooking.

นั่นเป็นความผิดอันใหญ่หลวงเหนือความผิดทั้งปวง เป็นความผิดเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่อาจให้อภัยหรือมองข้ามได้

When the canoe touched the shore, White Fang lay whimpering and motionless, waiting the will of Grey Beaver.

เมื่อเรือแคนูแตะฝั่ง ไวท์แฟงนอนครวญครางและนิ่งเฉย คอยฟังคำสั่งของเกรย์บีเวอร์

It was Grey Beaver's will that he should go ashore, for ashore he was flung, striking heavily on his side and hurting his bruises afresh.

ความประสงค์ของเกรย์บีเวอร์คือให้เขาขึ้นฝั่ง และเขาก็ถูกโยนขึ้นฝั่ง กระแทกข้างลำตัวอย่างหนัก ทำให้แผลฟกช้ำเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

He crawled tremblingly to his feet and stood whimpering.

เขาคลานขึ้นยืนอย่างตัวสั่นและยืนครวญคราง

Lip-lip, who had watched the whole proceeding from the bank, now rushed upon him, knocking him over and sinking his teeth into him.

ลิปลิปซึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดจากฝั่ง ก็พุ่งเข้าใส่เขา กระแทกให้ล้มแล้วฝังฟันลงไปในตัวเขา

White Fang was too helpless to defend himself, and it would have gone hard with him had not Grey Beaver's foot shot out, lifting Lip-lip into the air with its violence so that he smashed down to earth a dozen feet away.

ไวท์แฟงอ่อนแอเกินกว่าจะป้องกันตัวเองได้ และเหตุการณ์คงจะเลวร้ายสำหรับเขามาก หากเท้าของเกรย์บีเวอร์ไม่ได้เตะออกไปอย่างรุนแรง ยกลิปลิปขึ้นไปในอากาศ จนมันพุ่งกระแทกพื้นห่างออกไปหลายฟุต

This was the man-animal's justice; and even then, in his own pitiable plight, White Fang experienced a little grateful thrill.

นี่คือความยุติธรรมของมนุษย์สัตว์ และแม้ในขณะนั้น ท่ามกลางสภาพอันน่าสงสารของตัวเอง ไวท์แฟงก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่เล็กน้อย

At Grey Beaver's heels he limped obediently through the village to the tepee.

เขาเดินกะเผลกอย่างเชื่อฟังตามหลังเกรย์บีเวอร์ผ่านหมู่บ้านไปยังกระโจม

And so it came that White Fang learned that the right to punish was something the gods reserved for themselves and denied to the lesser creatures under them.

และด้วยเหตุนี้ ไวท์แฟงจึงได้เรียนรู้ว่าสิทธิในการลงโทษนั้นเป็นสิ่งที่เหล่าเทพเจ้าสงวนไว้สำหรับตนเอง และไม่ยอมให้แก่สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยกว่าที่อยู่ใต้อำนาจตน

That night, when all was still, White Fang remembered his mother and sorrowed for her.

คืนนั้น เมื่อทุกอย่างสงบเงียบ ไวท์แฟงก็ระลึกถึงแม่ของเขาและโศกเศร้าเพื่อเธอ