Wuthering Heights — Page 8

โชคดีที่ผู้อยู่อาศัยในครัวได้ลงมือจัดการอย่างรวดเร็วกว่า

Happily, an inhabitant of the kitchen made more dispatch;

หญิงสาวร่างท้วมคนหนึ่ง ยกชายกระโปรงขึ้น แขนเปลือย และแก้มแดงก่ำเพราะไฟ

a lusty dame, with tucked-up gown, bare arms, and fire-flushed cheeks,

พุ่งเข้ามาในหมู่พวกเรา โบกกระทะทอดอยู่ในมือ

rushed into the midst of us flourishing a frying-pan:

และใช้อาวุธนั้นพร้อมกับลิ้นของเธอ จนบรรลุผลสำเร็จ

and used that weapon, and her tongue, to such purpose,

ว่าพายุสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์

that the storm subsided magically,

และเธอเพียงคนเดียวที่ยังคงอยู่ หายใจหอบราวกับทะเลหลังพายุแรง

and she only remained, heaving like a sea after a high wind,

เมื่อเจ้าของบ้านก้าวเข้ามาในฉากนั้น

when her master entered on the scene.

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เขาถาม โดยจ้องมองฉันในแบบที่ฉันทนรับได้ยากหลังจากการต้อนรับที่ไม่เป็นมิตรเช่นนี้

"What the devil is the matter?" he asked, eyeing me in a manner that I could ill endure after this inhospitable treatment.

"เกิดอะไรขึ้น จริงๆ ด้วย!" ฉันinvesting พึมพำ

"What the devil, indeed!" I muttered.

"ฝูงหมูที่ถูกสิงนั้นคงมีวิญญาณชั่วร้ายน้อยกว่าสัตว์ของคุณเหล่านั้น ท่าน

"The herd of possessed swine could have had no worse spirits in them than those animals of yours, sir.

คุณอาจทิ้งคนแปลกหน้าไว้กับฝูงเสือก็ยังได้!"

You might as well leave a stranger with a brood of tigers!"

"พวกมันจะไม่ยุ่งกับคนที่ไม่แตะต้องสิ่งใด" เขากล่าว

"They won't meddle with persons who touch nothing," he remarked,

ขณะวางขวดไว้ตรงหน้าฉัน และจัดโต๊ะที่ถูกเคลื่อนย้ายกลับคืน

putting the bottle before me, and restoring the displaced table.

"สุนัขทำถูกต้องแล้วที่ระวังภัย จะดื่มไวน์สักแก้วไหม?"

"The dogs do right to be vigilant. Take a glass of wine?"

"ไม่ ขอบคุณ"

"No, thank you."

"ไม่ถูกกัดใช่ไหม?"

"Not bitten, are you?"

"ถ้าฉันถูกกัด ฉันคงได้ประทับตราไว้บนผู้ที่กัดฉัน" ใบหน้าของฮีธคลิฟผ่อนคลายลงเป็นรอยยิ้ม

"If I had been, I would have set my signet on the biter." Heathcliff's countenance relaxed into a grin.

"มาเถิด มาเถิด" เขากล่าว "คุณตื่นตระหนกเกินไปแล้ว คุณล็อควูด

"Come, come," he said, "you are flurried, Mr. Lockwood.

นี่ ดื่มไวน์สักนิดเถิด แขกเหรื่อนั้นหายากเสียเหลือเกินในบ้านหลังนี้

Here, take a little wine. Guests are so exceedingly rare in this house

จนฉันและสุนัขของฉัน ฉันยอมรับเลย แทบไม่รู้จะต้อนรับพวกเขาอย่างไร

that I and my dogs, I am willing to own, hardly know how to receive them.

ขอให้คุณมีสุขภาพดี ท่าน?"

Your health, sir?"